suspiritus
suspiritus, a deep breath, sigh
Could not find suspiritum in Logeion dictionaries.
suspiritum Noun: masculine accusative singular of suspiritus
suspīrĭtus, ūs, m. [suspiro],
- a breathing deeply or with difficulty, a deep breath, a sigh (rare but class.): enicat suspiritus, Plaut. Merc. 1, 2, 4 (114) (14 Ritschl): quem nemo aspicere sine suspiritu posset, Cic. Att. 1, 18, 3 Orell. N. cr.: suspiritus et gemitus, Liv. 30, 15, 3: longos trahens suspiritus, Ap. Met. 8, 15, 1.
suspīritus, ūs, m. (suspiro), das tiefe Atemholen, Keuchen, Ächzen, Seufzen, creber susp. et gemitus, Liv. 30, 15, 3: susp. cruciatus tarditate vehementior, Apul. met. 10, 2: simul enicat suspiritus, Plaut. merc. 114: ut petivit suspiritum alte, Plaut. cist. 56: traxit ex intimo ventre suspiritum, Plaut. truc. 600: imo de pectore cruciabilem suspiritum ducens, Apul. met. 1, 7: quem nemo praeter nos philosophos sine suspiritu aspicere posset, Cic. ad Att. 1, 18, 3: Plur., votis intermiscet suspiritus, Apul. met. 6, 29.
suspīrĭtŭs, ūs, m. (suspiro), profond soupir : Pl. Merc. 124 ; Cist. 56 ; Cic. Att. 1, 18, 3 ; Liv. 30, 15, 3.
- 1. het zuchten, zucht;
- 2. (Plaut.) last bij het ademen.
(suspīritus, ūs)
m
- suspiro, a deep breath, sigh.—Only ablsing.: quem nemo aspicere sine suspiritu posset: cum crebro suspiritu, L.