sustentatus
sustentātus, ūs, m. [sustento],
- a holding up or upright, a sustaining, support (post-class.): levia sustentatui, gravia demersui, Ap. Apol. p. 287, 34: cujus ille sustentatu, Aus. Per. 5.
sustentātus, ūs, m. (sustento), I) das Aufrechterhalten, das In-die-Höhe-Halten, calanticae, Auson. perioch. Odyss. 5: seiner selbst (beim Schwimmen), Ggstz. demersus, Apul. apol. 21 Kr. (Hildebr. sustentui). – II) übtr., die Unterstützung, digna filii dei sustentatu, Hieron. Origen. in Ezech. hom. 4, 1.
1 sustentātus, a, um, part. de sustento.
2 sustentātŭs, ūs, m. , action de soutenir, appui : Apul. Apol. 21 ; Aus. Per. Odyss. 5.