syllabatim
syllabatim, syllable by syllable, by syllables
syllăbātim, adv. [syllaba],
- syllable by syllable, by syllables (Ciceronian): alicui dictare, Cic. Att. 13, 25, 3: aliquid alicui dicere, id. Ac. 2 (Luc.), 38, 119.
syllabātim, Adv. (syllaba), silbenweise, Cic. Acad. 2, 119; ad Att. 13, 25, 3. Augustin. genes. ad litt. 1, 10, 20.
legite distincte et aperte et verbatim, sed et ~im ac sensatim
~im, de una sillaba in aliam
que omnia sillabatim exequi servilis interpretationis est, que potius affectat speciem quam vires auctoris exprimere
syllăbātim, adv. (syllaba), mot à mot, mot pour mot ; textuellement : Cic. Ac. 2, 119 ; Att. 13, 25, 3.
Metropolites Herardus legens scriptum pro præfata altercatione sibi ab eodem papa directum, invenit ceteros eum Syllabatim rogasse antistites, ut ipsi Roberto ad ipsum monasterium adipiscendum unanimiter opem ferrent.Vide Syllabæ et
syllabātim
adv.
- syllaba, syllable by syllable, by syllables: dictare.