syllogisticus
syllŏgistĭcus, a, um, adj., = συλλογιστικός,
- of or belonging to a syllogism, syllogistic: (Cicero) statum syllogisticum ratiocinativum appellat, Quint. 5, 10, 6.—Hence, adv.: syllŏgistĭcē, syllogistically, in syllogisms, Boëth. Arist. Anal. Post. 1, 9, p. 530.
syllogisticus, a, um (συλλογιστικός), zum Syllogismus gehörig, syllogistisch, status, Quint. 5, 10, 6: enthymema, in Form eines Syllogismus, Iul. Vict. art. rhet. 11. p. 233 Orell.: compendium, ratio, Chalcid. Tim. 341.
quaeritur hic verum per syllogistica sacrum / claustra modis variis famine pacifico
~as probationes
clipeum solutionis quem perforare nequit jaculum entimematis ‥ confringit ensis sillogistice necessitatis
temptativus syllogismus utitur arte ~a
sicut est forma ~a uniformis tam in illis de inesse quam in illis de modo
cum iste sit principium sylogismi in veritate, periret omnis forma sylogistica
syllŏgistĭcus, a, um, syllogistique : Quint. 5, 10, 6.