syllabice
syllăbĭcē, adv. [syllaba],
- in respect to syllables, i. e. in increasing the number of them: praepositiones abundant syllabice, Prisc. 14, p. 983 P.
syllabicē, Adv. (syllabicus), nur silbenweise, Prisc. 14, 19.
syllabicus ‥ et ~e et syllabatim
dicitur ‥ vulgariter quia illud de jure accidit quod juste accidit. et secundum hoc, hec vox ‘jure’ pro nullo ibi supponit, sed tenetur sillabice
previso quod in oratione transumpta quelibet dictio quasi sillabice tenetur. ‥ sic proprie et improprie sillabice et dictionaliter teneatur
syllăbĭcē, adv. (syllabicus), par syllabes : Prisc. Gramm. 14, 19.