syllabicare

syllabicare [CL syllabicus+-are] 1 to syllabify (sound or sequence of sounds), to form into or treat as being within a syllable. in usu Latinorum debet u vocalis ~ari cum a litera et non cum e Bacon CSPhil. 507; quando post ypsilo sequitur labda vel ro, tunc Greci ~ant vocalem precedentem per se Ib. 507; statuimus ut ‥ ‘evangelium’ [pronuncietur] per unum u sillabicando cum vocali sequente G. S. Alb. II 430. 2 (absol.) to produce syllables, to produce a syllable at a time (also fig.). Beda ‥ in omnibus scriptis suis ita libens explanator existeret, ut more puerorum magistri, ~ando, queque exponeret fastidiosis lectoribus J. Kelso Ep. 625D; sicut legens silibicat, ipso ignorante Wycl. Ente 89; sicut puer primo discens alphabetum, secundo sillabicare, tercio legere Id. Ver. I 44; totus quidem mundus sensibilis est liber quidam quem naturales in quibusdam suis partibus cognoscentes quasi elementa alphabeti considerant, et dum ab illis discurrunt, ad sua composita quasi sillabicant Id. Mand. Div. 60. 3 to spell (a word). b (w. ref. to acrostic) to spell out. nomen ‥ rotundum [gl.: id est circulare, quod patet si retro sillabicetur Odo] Garl. Mor. Scol. 349; sillabe multe [in lingua Anglica] non possunt plectro lingue formari, nec litteris Latinorum alphabeti sillabicari Palmer 428; to speldyr, sillabicare CathA; terra dicta est England et proprie per e, et non per i, ~ari debet, licet communius pro i ~etur Major II 4.  b Scrop ~atur per primas literas: scrutans conspirat, rimatur olentia plebi Mem. Hen. V 105n; nomine versifici qui possit certificari, / literulas capitum syllabicanda petit [? l. syllabicando petat] Ib. 166.