tardatio

tardātĭo, ōnis, f. [tardo],

• slowness, sluggishness, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 28.

tardātio, ōnis, f. (tardo), die Langsamkeit, Auct. de idiom. gen. 582, 55 K (tardatio, βράδος): Plur. b. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 28.

tardatio [CL tardare+-tio], delay, act of deferring or slowing down. c795 si longior domni regis ~o fiat in Saxonia Alcuin Ep. 50; sublato cujuslibet †tardatis [? l. ~onis] obstaculo Val. Norw. 515; 1281 in misericordia pro ~one operum suorum faciendorum vj d. SelPlMan 30; c1332 morosa ~o deportatoris pallii Lit. Cant. I 477; s1311 ad ~onem dicti exilii Chr. Ed. I & II II 173; ne per ~onem eorum seu ipsorum alicujus ‥ damnum seu periculum predicto navigio posset aliqualiter evenire Entries 117ra.

tardātĭō, ōnis, f. , lenteur : C. Aur. Chron. 2, 1, 28.