terminabilis
terminābilis, e (termino), begrenzbar, ermeßbar, dei fortitudo, Hieron. epist. 98, 17.
satis liqueat quod eadem substantia non sit aliud quam vita sua et aeternitas sua, nec sit aliquo modo ~is
paralisis apoplexiam secundum viam crisis ~em non ‥ necessario comitatur
cum ergo [Deus ] non sit componibilis alii, non est ejus essentia ~is per aliquod in quo recipiatur; et quia non est aliquod componibile sibi, non est ~is per aliquid quod recipiatur in ipso
siccitas ‥ que non perfecte terminatur in proprio centro, est qualitatis humorose in se male ~is terminativa et sue interminabilitatis finis immobilis
utraque tamen quantitas ~e habent principium; sed una crescens et alia decrescens ~em non habent finem
hoc non potest aliqua virtus finita, cum sit ~is per ultimum
ideo de conceptibus illis communissimis non sunt problemata per se ~ia
aliquam causam infra universitatem ~em
de non trahendo aliquam causam extra dictam universitatem, quae est ~is infra universitatem predictam
in natura assisarum ~ium coram justiciariis domini regis
termĭnābĭlis, e (termino), quʼon peut limiter : Hier. Ep. 98, 17.