About

Menu

terminativus

terminativus [CL terminatus p. ppl. of terminare+-ivus] 1 that provides or forms a boundary, limit, or extremity. punctus potest significare vel minimum sensibile secundum tres demensiones terminatum intrinsecus quantitatis continue permanentis, vel ~um linee intrinsece simpliciter sine parte Wycl. Log. III 46. 2 that brings to an end, finishing, concluding. est ‥ siccum ~um; ‥ est ‥ sicci sigillare formamque impressam retinere Ps.-Gros. Summa 530; siccitas ‥ que non perfecte terminatur in proprio centro est qualitatis humorose in se male terminabilis ~a et sue interminabilitatis finis immobilis Bart. Angl. IV 3; ens ~um ‥ non tantum terminat sed movet Duns Ord. III 76; si ratio naturae sit ratio prima objectiva intellectus, oportet quod differentia contrahens sit ratio motiva et ~a ipsius actus sentiendi Ockham Sent. II 455. 3 directed to some ultimate object, that has an end. intelligere vel scire res operatio ~a ad res sicut creatio Bacon VII 146.

Saved

Recent