terminarius

terminarius [CL terminus+-arius] 1 situated at or forming the end or extremity of something, (in quot., numerus ~us, also as sb. m.) golden number (cf. numerus 1e). ~ius numerus qui est in kalendis Januarii Bacon Tert. 281; si ante quadringentos annos luna per ~ium prima ostenderetur sufficienter in locis kalendarii ubi ~ius signatus est Bacon VI 53. 2 belonging to or lasting for a limited term or definite period, (as sb m.) one who hold lands or tenements for a term of years or for life. si ‥ per virum ‥ facta fuerit alienacio tenementi ante desponsationem ad terminum vite ipsius viri, talis alienacio mulieri non prejudicat eo quod ~ius nichil habuit nisi usumfructum Fleta 347; 1281 prohibitum est quod ~ii non manu operentur in aliquo quod inde tenent ad terminum CourtR Hales 165; judicium quod ~ius habebit terminum suum, non obstante feoffamento facto postea per possessorem tenementi MGL I 678; 1443 postea in domo de Blakney per iiijor annos mansit, et ibidem fuit ~ius et hospes Paston Let. 871 p. 516.