testificor
testificor, to make a witness, call to witness
testĭfĭcor, ātus, 1, v. dep. a. [1. testis facio].—
- I To bear witness, give evidence, attest, testify (class.; esp. freq. in Cic.; cf. testor).
- A Lit.: haec cum maxime testificaretur, in vincula conjectus est, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 17.—With obj.-clause: testificantur illi Quinctium non stitisse, Cic. Quint. 6. 25; testificor, denuntio, ante praedico, nihil M. Antonium, etc., id. Phil. 6, 3, 5; id. de Or. 2, 55, 224; id. Or. 10, 35: licet Te memorem dominae testificere tuae, Ov. A. A. 2, 270.—With rel.-clause: testificaris, quid dixerim aliquando aut scripserim, Cic. Tusc. 5, 11, 33.—Absol.: ut statim testificati discederent, Cic. Caecin. 16, 45.—
- B Transf., to show, demonstrate, exhibit, publish, bring to light, etc.: testificabar sententiam meam, Cic. Att. 8, 1, 2: amorem meum, id. Fam. 2, 4, 2: auctam lenitatem suam, Tac. A. 14, 12: edicto non longam sui absentiam fore, id. ib. 15, 36: antiquas opes. Ov. F. 2, 302: hospitis adventum dei, id. ib. 1, 240; cf.: natalem tuum, id. Am. 1, 8, 94.—
- II To call to witness (rare); deos hominesque amicitiamque nostram testificor, me tibi praedixisse, etc., Cael. ap Cic. Fam. 8, 16, 1; Cic. Att. 10, 9, A. 1: homines, deam, Ov. H. 20, 160; 21, 134: Stygiae numen aquae, id. F. 5, 250.— Hence, ☞ testĭfĭcātus, a, um, in a pass. sense: mihi nota fuit et abs te aliquando testificata tua voluntas omittendae provinciae, made known, averred, exhibited. Cic. Att. 1, 17, 7: mira sed et scaenā testificata loquar, Ov. F. 4, 326.
testificor, ātus sum, ārī (testis u. facio), I) bei jmd. bezeugen, jmd. zum Zeugen anrufen, deos hominesque, Cael. in Cic. ep.: homines, deam, Ov. – II) durch seine eigene Aussage bezeugen, Zeuge sein, zeugen, versichern, 1) eig.: testificor, me esse rogatum, Cic.: absol., ut testificati discederent, Cic. – 2) übtr., bezeugen, beweisen, dartun, an den Tag legen, amorem, Cic.: Partic. passiv, abs te testificata tua voluntas, Cic. ad Att. 1, 17, 7: scaenā testificata loquar, Ov. fast. 4, 326.
testĭfĭcor, (11) ātus sum, ārī (testis et facio), tr., ¶ 1 déposer, témoigner, certifier, attester qqch. : Cic. Verr. 2, 5, 17 || [avec prop. inf.] Cic. Phil. 6, 5 ; de Or. 2, 224 ; Or. 35 || [avec interr. ind.] Cic. Tusc. 5, 33 || [abst ] testificati discedunt Cic. Cæc. 45, ils se retirent leur déposition faite ¶ 2 témoigner, montrer, prouver : amorem Cic. Fam. 2, 4, 2, témoigner son affection, cf. Cic. Att. 1, 8, 3 || [participe au sens pass.]: abs te testificata tua voluntas Cic. Att. 1, 17, 8, ta volonté manifestée par toi, cf. Ov. F. 4, 326 ¶ 3 prendre à témoin, attester qqn, en appeler au témoignage de : Cæl. d. Cic. Fam. 8, 16, 1 ; Ov. H. 20, 160 ; F. 5, 250.
- 1. als getuige aanroepen [deam; homines];
- 2. een getuigenis afleggen (op), officieel bevestigen, verklaren (abs.; m. acc.; aci. of afh. vr.);
- 3. (metaf.) getuigen van, bewijzen, tonen [amorem; adventum dei]; — p.p. testificātus, a, um ook pass. betoond [voluntas].
testificor ātus, ārī, dep.
- testis+2 FAC-, to make a witness, call to witness: deos hominesque testificor, me tibi praedixisse, etc.: Stygiae numen aquae, O.—To bear witness, give evidence, attest, testify: ut statim testificati discederent: testificor, denuntio, ante praedico, nihil M. Antonium, etc.: testificaris, quid dixerim.—To show, demonstrate, exhibit, make certain, publish, bring to light: sententiam meam: antiquas opes, O.: Natalem tuum, O.—P. pass.: abs te testificata tua voluntas, make known: scaenā testificata loquar, O.