tinnitus
tinnitus, a ringing, jingling, tingling
tinnītus, ūs, m.: a jingling, rattling, jingle, clinking, 9.809. (tinniō, jingle)
tinnītus, ūs, m. [tinnio], a ringing, jingling, tingling (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: tinnitusque cie et Matris quate cymbala circum, Verg. G. 4, 64: strepit assiduo Tinnitu galea, id. A. 9, 809: sonuit tinnitibus ensis acutis, Ov. M. 5, 204; 6, 589; 14, 536: aera tinnitus repulsa dabunt, id. F. 4, 184; Sil. 13, 146; Quint. 11, 3, 31: ad tinnitum aeris, Sen. Ira, 3, 35, 3; Plin. 34, 8, 19, § 76; 19, 1, 2, § 9: cuminum silvestre auribus instillatur ad sonitus atque tinnitus, a ringing in the ears, id. 20, 15, 57, § 162; 23, 4, 42, § 85; 28, 2, 5, § 24.— *
- II Transf., of language, a jingling, jingle of words: tinnitus Gallionis, Tac. Or. 26; cf. tinnulus, II.
tinnītus, ūs, m. (tinnio), das Klingen, Klirren, Schellen, Klingeln, Geklingel, der Klingklang, I) eig.: acris, Sen.: acutus, einer Flöte, Apul.: citharae, Plin.: perflabilis tinn. fidium, rauschender Saitenklang, Amm.: crepitas ac tinn. aeris, Solin. (u. so aera tinnitus aere repulsa dabunt, Ov.): tinn. aurium, das Klingen der Ohren, Plin. (u. so dexterae auris, Apul.): strepit assiduo cava tempora circum tinnitu galea, Verg.: tinnitus ciere, Catull. u. Verg. – II) übtr., v. der Rede = Wortgeklingel, tinnitus (Plur.) Gallionis, Tac. dial. 26.
cimbalorum personabat classicum ‥. post completum autem ~um ‥
~ibus rata modulatione constantibus quos Greci συνφωνιας [sic ] vocant
[tintinnabulum ] mira suavitatis claritudine et preclara melodie dulcedine ~us modulationis emittit
audivit tanquam ~um in ampulla ‥ et aperiens eam ‥ nummos effudit
sub obtuso grossioris chorde sonitu, gracilium ~us ‥ latentius delectant
vidi ‥ patriarcham ‥ in multa pompa supellectilis argentee et auree, cujus ‥ repositionem propter ~um tedium erat audire
fragor lancearum, gladiorum ~us, ictuum tumultus aera perturbare videbantur
hoc tempus agit hominis fleuma, ex quo frequenter nascitur ‥ ~us aurium
ad fletum oculorum, stridorem dentium, ~um aurium, et varias ‥ penas inferorum
[mulier ] aquam auribus infudit. statim ~us aurium ‥ subsecuta est
fumositas ‥ nervos replet audibiles et ibi redacta in ventositatem ~um facit
poteris scire per hec signa, que sunt tenebrositas oculorum ‥ ac ~us aurium
aliquando fluit materia ad aures et causat surditatem, aliquando ~um
tinnītŭs, (13) ūs, m. (tinnio), tintement, son (clair et aigu) : [dʼun casque] Virg. En. 9, 809 ; [dʼune épée] Ov. M. 5, 204 ; [de lʼairain] Ov. F. 4, 184 ; Sen. Ira 3, 35, 3 || tinnitus ciere Virg. G. 4, 64, faire des tintements = faire retentir lʼairain || bourdonnement dʼoreilles : Plin. 20, 162 || [fig.] cliquetis de style : Tac. D. 26.
- 1. het rinkelen, gerinkel, vaak plur.; ➤ tinnitūs dare rinkelen; tinnitūs ciere gerinkel laten horen;
- 2. (metaf.) plur. mooie praatjes.
tinnītus ūs, m
- tinnio, a ringing, jingling, tingling: Tinnitūsque cie et quate cymbala, V.: sonuit tinnitibus ensis acutis, O.—Of language, a jingle of words: Gallionis, Ta.