tono
tono, to make a loud noise, roar, resound, thunder
- I Lit.: ingens Porta tonat caeli, Enn. ap. Vet. Gram. ap. Col. (Ann. v. 597 Vahl.); imitated by Verg. G. 3, 261: cum tonuit laevum bene tempestate serenā, Enn. ap. Cic. Div. 2, 39, 82 (Ann. v. 517 Vahl.): ut valide tonuit! Plaut. Am. 5, 1, 10 (1062); so id. ib. 5, 1, 78 (1130): si fulserit, si tonuerit, Cic. Div. 2, 72, 149: Jove tonante, id. ib. 2, 18, 43; id. Phil. 5, 3, 7: tonans Juppiter, Hor. C. 3, 5, 1; id. Epod. 2, 29; Inscr. Orell. 2, p. 23: sub axe tonanti Sternitur aequor, Verg. A. 5, 820: pater nudā de rupe tonabat, Prop. 4 (5), 1, 7: nec si consulto fulmina missa tonent, id. 2, 34 (3, 32), 54: Diespiter per purum tonantes Egit equos, Hor. C. 1, 34, 7: Juppiter, tona, Sen. Med. 5, 31.—
- II Transf., in gen.
- A Neutr., to make a loud, thundering noise, to roar, rattle, crash, etc. (cf.: crepo, strepo): tympana tenta tonant, Lucr. 2, 618: Aetna horrificis ruinis, Verg. A. 3, 571: caelum omne fragore, id. ib. 9, 541; cf. id. ib. 12, 757: domus afflicta massa, Val. Fl. 4, 612: nemus fragore vasto, Sen. Troad. 173; Mart. 9, 69, 4.—Of loud, thundering speech: Pericles fulgere, tonare, dictus est, Cic. Or. 9, 29; Plin. Ep. 1, 20, 19; Col. praef. § 30: qualis Pindarico spiritus ore tonat, Prop. 3, 17 (4, 16), 40; Verg. A. 11, 383.—
- B Act., to thunder forth, to say or name with a thundering voice: tercentum tonat ore deos, invokes with thundering voice, Verg. A. 4, 510: verba foro, Prop. 4 (5), 1, 134: aspera bella, Mart. 8, 3, 14: talia celso ore, Claud. Rapt. Pros. 1, 83: Cicerona, id. Ep. 3, 4.—Hence, P. a., as epithet of Jupiter: Tŏnans, antis, m., the thunderer, god of thunder, Ov. M. 1, 170; 2, 466; 11, 198; id. H. 9, 7; id. F. 6, 33; cf.: Capitolinus Tonans, id. ib. 2, 69: sceptriferi Tonantes, Jupiter and Juno, Sen. Med. 59.—Also of Saturn: falcifer Tonans, Mart. 5, 16, 5.
➳ 3e conj. tonimus Varro Men. 132.
- 1. donderen; ➤ Iove tonante; tonans Iuppiter; equi tonantes donderpaarden v. Jupiter; onpers.: tonat het dondert; — subst. Tonāns, antis m de Donderaar = Jupiter, Saturnus;
- 2. (poët.) (metaf.) luid weerklinken, dreunen; ➤ caelum tonat fragore; Aetna tonat; tympana tonant;
- 3. (v.e. redenaar, metaf. ook v.e. redevoering) met een donderende stem praten; ➤ Pericles ~ dictus est; II. tr. (poët.) met een luide stem laten klinken [verba]; met luide stem zingen over (m. acc.) [ore deos; aspera bella].
鳴。應聲。隔山相應。— laudes ejus 大舉揚人。— eum ore 大聲呼彼。Tonat 打雷。雷鳴。
Suggest a Translation
See an image
- 2 TA-, to make a loud noise, roar, resound, thunder: caelum tonat omne fragore, V.: Pericles fulgere tonare dictus est.—With acc, to thunder forth: ore deos, invoke thunderingly, V.—To thunder: ingens Porta tonat caeli, V.: si fulserit, si tonuerit: tonans Iuppiter, H.: sub axe tonanti Sternitur aequor, V.
-
…hoc quod lucet quicquid est ; hunc etiam augures nostri cum dicunt Iove fulgente tonante dicunt enim caelo fulgente et tonante. Euripides autem ut multa praeclare sic hoc breviter vides sublime fusum immoderatum aethera, qui terram tenero circumiectu amplectitur…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…si nulla vis repentini sceleris sustulisset, quonam modo ille furenti fratri suo consularis restitisset qui consul incipientem furere atque tonantem sua se manu interfecturum audiente senatu dixerit ex hac igitur domo progressa ista mulier de veneni celeritate dicere audebit nonne…
Cicero, pro Caelio
-
…verum dispicere non possint quae autem est inter augures conveniens et coniuncta constantia ad nostri auguri consuetudinem dixit Ennius tum tonuit laevum bene tempestate serena. At Homericus Aiax apud Achillem querens de ferocitate Troianorum nescio quid hoc modo nuntiat prospera…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…dixit Attice, cui primae sine controversia deferebantur ; qui si tenui genere uteretur, numquam ab Aristophane poeta fulgere tonare permiscere Graeciam dictus esset. Dicat igitur Attice venustissimus ille scriptor ac politissimus Lysias quis enim id possit negare ,…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…quod tonitrua iactusque fulminum extimuissent, credidisse ea efficere rerum omnium praepotentem Iovem itaque in nostris commentariis scriptum habemus Iove tonante, fulgurante comitia populi habere nefas. Hoc fortasse rei publicae causa constitutum est ; comitiorum enim non habendorum causas…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…posse tantam vim tempestatis, imbris, turbinum mirum videretur. quam legem igitur se augur dicit tulisse non modo tonante Iove sed prope caelesti clamore prohibente, hanc dubitabit contra auspicia latam confiteri quid quod cum eo conlega tulit quem…
Cicero, Philippicae
-
…ferri potuit sed augur verecundus sine conlegis de auspiciis. quamquam illa auspicia non egent interpretatione augurum ; Iove enim tonante cum populo agi non esse fas quis ignorat tribuni plebis tulerunt de provinciis contra acta C. Caesaris ille biennium…
Cicero, Philippicae
-
…omen audieris, sive immolaris sive avem aspexeris, si Chaldaeum, si haruspicem videris, si fulserit, si tonuerit, si tactum aliquid erit de caelo, si ostenti simile natum factumve quippiam ; quorum necesse est plerumque aliquid…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…cui quod in me est exsecrabor hoc quod lucet quicquid est ; hunc etiam augures nostri cum dicunt Iove fulgente tonante dicunt enim caelo fulgente et tonante. Euripides autem ut multa praeclare sic hoc breviter vides sublime fusum immoderatum aethera…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum