tumultuarie
tŭmultŭārĭē, adv., v. tumultuarius fin.
tumultuāriē, Adv. (tumultuarius), in größter Eilfertigkeit, Aur. Vict. de Caes. 40, 17. Amm. 24, 2, 18. Spart. Carac. 6, 4.
quapropter se in hoc Anglis suis consulere, ut nunc prelibarent ~ie quod postea, si forte pax rediret, Latino ediscerent sermone
littere, quanvis ~ie libate, magna supellex ad regnandum scientie
tŭmultŭārĭē Amm. 14, 2, 18 et tŭmultŭārĭō, J. Val. 1, 51, avec précipitation.