tumultuo
tŭmultŭo, āre, v. tumultuor fin.
tumultuo, (āvī), ātum, āre (tumultus) = tumultuor, lärmen, Plaut. mil. 172; rud. 629 u. 638. Vgl. tumultuor.
tŭmultŭō, āre, intr., être agité, faire du bruit : Pl. Rud. 629 ; 638 || [pass. impers.] : in castris tumultuari Cæs. G. 7, 61, 3, [on annonce] quʼil y a de lʼagitation dans le camp, cf. Liv. 36, 44, 4 ; cum Gallis tumultuatum verius quam belligeratum Liv. 21, 16, 4, avec les Gaulois il faut dire quʼil y eut attaque soudaine plutôt que guerre.
- 1. onrust, opschudding veroorzaken; in beroering zijn; (v.e. redenaar) tieren;
- 2. in opstand komen, muiten;
- 3. (onpers.) tumultuatur het is onrustig; ➤ in castris Romanorum tumultuari nuntiatur; cum Gallis tumultuatum magis quam belligeratum est was er meer sprake van onrust dan van oorlog.