unctor
unctor, an anointer
unctor, ōris, m. [ungo],
- an anointer, Plaut. Trin. 2, 1, 22 (244); Mart. 12, 70, 3; 7, 32, 6; 12, 70, 3; Cic. Fam. 7, 24, 2; Quint. 11, 3, 26; Aug. Civ. Dei, 6, 10, 2; Inscr. Orell. 2791; Inscr. Grut. 785, 5.
ūnctor, ōris, m. (ungo), der Salber, Einreiber, Plaut., Cic. u.a. (auch in Inschriften, zB. Corp. inscr. Lat. 6, 9997).
in unctor’ galee
in ollis terre emptis ad calefaciendum picem etter , cum uno veteri rethe empto unde ~or galee operabatur ungendo
ungebantur reges ‥ et paulo post ab ~oribus ‥ trucidabantur
dedi ‥ Michaeli de Sancto Albano ~ori de Londoniis
ūnctŏr, (16) ōris, m. (ungo), esclave qui frotte dʼhuile ou dʼessence, qui frictionne : Pl. Trin. 252 ; Cic. Fam. 7, 24, 2 ; Mart. 12, 70, 3 || calfat, celui qui bouche les trous des navires : CIL 5, 1039.
ūnctor ōris, m
- ungo, an anointer.
Unctor
An anointer. See aliptae; athletae; balneae.