uncus
uncus, a hook, barb
uncus2, hooked, bent in, crooked, curved, barbed
uncus , a, um: (adj.), hooked, crooked, 1.169; talon-shaped, hooked, 3.217.
uncus, i, m. [Sanscr. root ak, ankami, bend; Gr. ἀγκών, ὄγκος; cf.: ancus, ungulus], a hook, barb.
- I In gen., Liv. 30, 10, 16; Col. 3, 18, 2: ferrei, Cato R. R. 10; 13.—As an attribute of Necessitas, Hor. C. 1, 35, 20.—Poet., an anchor, Val. Fl. 2, 428.—
- II In partic.
- A A hook that was fastened to the neck of condemned criminals, and by which they were dragged to the Tiber, Cic. Phil. 1, 2, 5; id. Rab. Perd. 5, 16; Ov. Ib. 168; Juv. 10, 66; cf.: et bene cum fixum mento discusseris uncum, Nil erit hoc: rostro te premet ansa suo, Prop. 4 (5), 1, 141. —
- B A surgical instrument, Cels. 7, 29.
uncus, a, um, adj. [1. uncus],
- hooked, bent in, crooked, curved, barbed (poet. and in post-Aug. prose; syn.: curvus, recurvus): uncus hamus, Ov. M. 15, 476; also called unca aera, id. P. 2, 7, 10: cornua (tauri), Prop. 2, 5, 19: aratrum, Verg. G. 1, 19; Ov. M. 5, 341; 7, 210; cf.: vomer aratri, Lucr. 1, 313; also called dens, Verg. G. 2, 423: pedes (harpyiae), id. A. 3, 233: ungues, Lucr. 5, 1322: manus, Verg. G. 2, 365: digiti, Col. 7, 11, 2: cauda, Ov. M. 15, 371: labrum, Lucr. 4, 588; 5, 1407.—
- II Transf.: unco non alligat ancora morsu, Verg. A. 1, 169: avis Minervae, i. e. with crooked beak and talons, Stat. Th. 3, 507; cf. alites, id. ib. 12, 212.
1. uncus, a,um, hakig, eingebogen, gekrümmt, aratrum, Verg.: manus, Verg.: ungues, Fronto: ferramentum, Cels.: dens, der zweizahnige Karst (bidens), Verg.: unci dentes (draconis), Ov.: hamus, Ov.: ebenso aera, Angel, Ov.
2. uncus, ī, m. (ὄγκος), der Haken, Widerhaken, die Klammer, uncus ferreus, Liv.: unci ferrei, Cato: velut uncus infixus solo, Colum.: nec severus uncus abest, als Attribut der Necessitas, Hor. carm. 1, 35, 20. – Insbes. a) der Haken, den man an dem Halse der zum Tode verurteilten Missetäter einschlug, um sie damit in die Tiber od. ad scalas Gemonias zu schleppen, alci uncum impingere, Cic.: unco rapi, Sen., od. trahi, Suet.: cadavera quoque trahens uncus, Sen.: uncum et Gemonias cadaveri minari, Suet. – dah. bildl., bene cum decusseris uncum, d.i. wenn du dich von dem einen Übel befreit, wenn du die eine Gefahr glücklich vermieden hast, Prop. 4, 1, 141. – b) der Haken als chirurg. Instrum., uncus acuminis brevis, Cels.: undique lēvis, Cels.: demitti debet uncus, Cels.: uncus iniectus putri corpori facile elabitur, Cels.: uncus attractus infantem educit, Cels.: unco educitur calculus, Cels. – c) poet., der Anker, has inter lacrimas legitur piger uncus harenis, Val. Flacc. 2, 428.
[Harpyiae ] cibum ~is pedibus de manu manducantium traxerunt
cruribus ~is
~is, incurvis
nostra legat felix animo commenta sereno / de gazis veterum quae tulit unca manus
introiit praesul testudine fultus opaca, / qui tellure cubans unca suffragine suda, / mille piis instillat aquis
vix ea cum geminos videt ipse venire leones / ‥ patentes / rictus ostendunt uncos ex ordine dentes
hamatum, ~is circumdatum
mille daemones veniunt cum ea [morte ] ferentes secum libros grandes et ~os igneos et igneas catenas
a populo Romano apud Gemonicas scalas minutissimis ictibus excarnificatus ~o tractus est in Tiberim
a contuitu veri boni cupidine mala quasi inextricabili ~o retorquetur
pro unccis ad prosternandum palicium
quedam [herbe ] ‥ habilius ~o [gl.: ] extirpantur quam ligonede crok, faucille
in j ~o ad coquinam iij ob.(
in coquina ‥ unum cacabum cum huncco
j ~us ferreus magnus pro arboribus et lapidibus in altum trahendis
hic huncus,a crok
pausa crome ponitur in medio spatio cum ~o supra et infra
~us, ancora
nec mora, litus habent, portus patet, uncus harene / figitur
duo ex nautis ‥ stantes in prora attrahebant funem et non poterant ~um ‥ mordacem avellere
1 uncus, (12) a, um, recourbé, crochu : uncus vomer aratri Lucr. 1, 313, le soc recourbé de la charrue, cf. Virg. G. 1, 19 ; 2, 423 ; unguibus uncis Lucr. 5, 1322, avec les griffes recourbées, les ongles crochus ; prensare uncis manibus Virg. En. 6, 360, sʼaccrocher des mains (aux pointes dʼun rocher) ; [poét.] unco morsu Virg. En. 1, 169, avec la dent recourbée [de lʼancre].
2 uncus, (12) ī, m. (ὄγκος), ¶ 1 crochet, crampon, grappin : Liv. 30, 10, 16 ; Cato Agr. 10 || [attribut de la nécessité] Hor. O. 1, 35, 20 || [poét.] ancre : Val. Flacc. 2, 428 ¶ 2 bâton terminé par un croc avec lequel on traînait aux gémonies, croc : Cic. Phil. 1, 5 ; Rab. perd. 16 ; Juv. 10, 66 ¶ 3 instrument chirurgical : Cels. Med. 7, 29.
uncus (1) ī, m
- 1 AC-, a hook, barb: ferreus, L.: severus (an attribute of Necessitas), H.: uncus inpactus est fugitivo illi, i. e. the hook of the executioner(in the neck of a criminal condemned to death): Seianus ducitur unco Spectandus, Iu.: bene cum decusseris uncum, i. e. hast escaped a great peril, Pr.
uncus (2) adj.
- 1 AC-, hooked, bent in, crooked, curved, barbed: hamus, O.: tellus cum dente recluditur unco, i. e. the ploughshare, V.: pedes (harpyiae), V.: cauda, O.