unigenitus
ūnĭ-gĕnĭtus, a, um, adj. [unus-gigno],
- only-begotten, only (eccl. Lat.; cf. unicus): unigenitus ille vocatur, qui parentibus solus sit, Hier. adv. Helv. 9: filius, Tert. adv Gnost. 7; Aug. Civ. Dei, 11, 24; Vulg. Johan 1, 14.
ūnigenitus, a, um (unus u. gigno), eingeboren, einzig der Geburt nach, filius, Eccl.
patris primogenita et matris hec erat ~a
‘luctum ~i fac tibi planctum amarum’ [], videlicet, tanquam ~i coram matre subito extincti Jer. vi 26
revertenti ‥ Jepte in Masphat occurrit ei filia ejus ~a cum tympanis et choris
qualem luctum facit mater pro ~o mortuo, talem fac luctum, quia Deum vivum et unicum offendisti
nupcie inter Ludovicum secundum, regis Francie Philippi ~um, et Blancam
glorificantes Deum Patrem ‥ et Filium ejus ~um(
propria nomina sunt in Christo: ~us, primogenitus, Deus, Dei filius, et Dominus Jesus Christus
~us Patris ita in mundum venit ut tamen a paterno sinu numquam discederet
glorietur Pater in Filio suo hunigenito
~us Dei Filius Jesus Christus a tota Trinitate communiter incarnatus ex Maria semper virgine
ut [oblata ] nobis ~i tui corpus et sanguis fiant
constat ‥ secundum philosophorum sententiam quod mensura debet esse ~a [? l. unigenia ] et similis mensurato
ūnĭgĕnĭtus, a, um, [fils] unique : Hier. Virg. 9 || subst. m. , Jésus-Christ : Eccl.