urbicus
urbĭcus, a, um, adj. [urbs],
- of or belonging to the city, city-, civic (post-Aug.): res rusticae et urbicae, Gell. 15, 1, 3: annona, Suet. Aug. 18: res, id. Ner. 14: negociatores, id. Caes. 49: magistratus, id. Aug. 46: praefectus, Lampr. Heliog. 20; Mart. 1, 54, 5: viae, Dig. 43, 8, 1.
urbicus, a, um (urbs), zur Stadt (Rom) gehörig, städtisch, Stadt-, res urbicae, Gell.: annona, Suet. u. Vopisc.: via, ICt.: negotiator, Suet.: praefectus, Lampr. – übtr., a) = Romanus, römisch, quidam urbicus, Römer, Augustin. epist. 36, 3 (dazu die Mauriner). – b) städtisch = fein, facetiis urbicis abundans, Schol. Iuven. 9, 11.
mirantibus ~is
de urbe [Roma ] et ~is quicquid conarer dicere
1 urbĭcus, (14) a, um (urbs), de la ville, relatif à la ville : Gell. 15, 1, 3 || de Rome : Suet. Aug. 18 ; Inscr.