vastitudo
vastĭtūdo, ĭnis, f. [vastus].
- = vastitas, II. A., ruin, destruction (ante-class.): Mars pater, te precor ... ut tu morbos visos invisosque, viduertatem vastitudinemque, calamitates intemperiasque prohibessis, an old formula of prayer ap. Cato R. R. 141, 2: quae vastitudo haec aut unde invasit mihi?Att. ap. Non. 184, 32 (Trag. Rel. v. 455 Rib.); Pac. ib. (Trag. Rel. v. 314 ib.).—*
- II = vastitas, II. B., fearful size, hugeness, immensity: corporis, Gell. 5, 14, 9.
vāstitūdo, inis, f. (vastus), I) eig. die Verheerung, Verwüstung, Acc. tr. 374 u. 455. Pacuv. tr. 314. Vet. carm. b. Cato r.r. 141. Varro sat. Men. 254. – II) meton., die entsetzliche-, furchtbare Größe, corporis, Acc. tr. 615. Gell. 5, 14, 9.
quicquid ‥ inter Tine vel Tesam flumina exstitit, sola heremi ~o tunc temporis fuit
Andronicus ‥ cum leoni objectus esset qui et ~ine corporis et impetu fervoris ‥ animos omnium oculosque in se converteret
vāstĭtūdō, (16) ĭnis, f. (vastus), dévastation, ravage : Acc. Tr. 615 ; Cato Agr. 141, 2 || proportions énormes : Gell. 5, 14, 9.
- 1. (toestand van) verwaarlozing, onverzorgdheid;
- 2. enorme omvang [corporis].