venerabilitas
venerābilitās, ātis, f. (venerabilis), Hochehrwürden, als Anrede, tua, Marcellin. ad Augustin. epist. 136, 1.
in admiracionem ‥ perfeccionis septenarii, cujus perfeccionem eciam vocabulum ejus attestatur. dicitur ‥ grece ‘eptas’, et primo dicebatur ‘septas’, quod sonat latine ‘~as’
vel si segetem vestrae ~ati commissam sterile lolium interserendo suffocare conentur(
hodie casu divertentes a sociis, ut verum fateamur ~ati tue, ubinam loci simus ‥ ignoramus
obvians ‥ nobis cum decente ~ate et debitam adorationem tribuens
vĕnĕrābĭlĭtās, ātis, f. , révérence [terme de salutation] : Marcellinus ad Aug. Ep. 136, 1.
Venerabilesvulgo compellantur, in Collat. 1. Carthag. cap. 40. 62. apud S. Augustinum Epist. 76. 88. 139. in Epistola Vitalis et Constantii ad Capreolum Episcopum Carthag. edita a Sirmondo, apud Nicolaum I. PP. Epist. 28. 44. etc.
Venerandusnuncupatur :
Signum Philippi Venerandi Regis.Necrolog. Argentol. pridie Idus Julii :
Anniversarium Venerabilis Philippi Francorum Regis.Vide
Auctoritas heic Venerabilitas est alicujus personæ, quæ jure recipiatur.
Postularunt ut pro Dei omnipotentis amore et præmemorati martyris Venerabilitate nostrique regii status honore, etc.