venerabiliter
vĕnĕrābĭlĭter, adv. [venerabilis, II.],
- with veneration, reverently: assensus his dictis, Macr. S. 7, 11: exceperunt victorem, Val. Max. 5, 1, 5.
venerābiliter, Adv. (venerabilis), mit Verehrung, ehrfurchtsvoll, Val. Max. 5, 1. ext. 5. Macr. sat. 7, 11, 10. Auson. parent. praef. p. 41 Schenkl u. Eccl.
~er ‥ sub regulari disciplina regebat monasterium
ob reverentiam Sancti Aldhelmi ‥ cujus corpus gloriosum in eadem ecclesia ~er requiescit
ita per Spiritum Sanctum ex Maria virgine portio illa que in hominem formanda erat personaliter separata est; procul dubio ~er, quia absque libidine
sinceriter optantes aliquem benivolum super alumpno loco majora simul et meliora dicere, et in laudem nominis Dei Cestriam ~er eminere
domino ~er diligendo et delectabiliter venerando Wihtfrido Aldhelmus bernaculus supplex in Christo perennem salutem
vir ~er amabilis et amabiliter venerabilis
ad ‥ Franchorum principem venit et ~er ab eo susceptus litteras ‥ Romani pontificis ‥ detulit
corpus ad H. est perlatum et ~er a fratribus ipsius coenobii sepultum
abbas ‥ primo ad eversionem altaris et tumbae patris Adriani exportandi ~er accedit
eam ‥ imperatori destinavit, quam quidem ~er acceptam desponsavit die Pentecostes
tandem in curia Romana mortuus est et ~er sepultus(
vĕnĕrābĭlĭtĕr, adv. (venerabilis), avec respect, respectueusement : Macr. Sat. 7, 11, 10.