venerator
venerator, one who holds in honor, a reverencer
vĕnĕrātor, ōris, m. [veneror],
- a reverencer, venerator: domūs vestrae, Ov. P. 2, 2, 1: deorum, Arn. 7, 237: idolorum, Aug. Conf. 8, 2.
venerātor, ōris, m. (veneror), der Verehrer, domus vestrae, Ov. ex Pont. 2, 2, 1: Scipionis, Val. Max. 3, 7, 1 extr.: deorum, Arnob. 7, 31: occisi (Christi), Augustin. in psalm. 68. serm. 1. § 12: idolorom, Götzendiener, Augustin. conf. 8, 2, 3: absol., sollicitus, Sidon. epist. 7, 10, 1: voster, Ven. Fort. carm. 10, 3, 4.
ipsa hujus orationis et via et meta ~ores suos semper adjuvet
tali modo apud fidelem ~orem conquerente beatissima virgine
ad hec ipsa ‥ ut presens testis et fautrix in medio ~orum suorum, tale reddidit judicium
ecce ego, Domine, tue majestatis adorator ‥ tue mortis ~or
Achaz, rex pessimus et superbissimus, divine legis contemptor et idolorum ~or, diabolum significat(
cujus hodie ~or, cras ejusdem vel spoliator vel delator
Lodovicum Francorum regem, qui et religionis ~or exstiterat et pecunie tamen amator
vĕnĕrātŏr, ōris, m. (veneror), celui qui révère : Ov. P. 2, 2, 1.
venerātor ōris, m
- veneror, one who holds in honor, a reverencer: domūs vestrae, O.