veneranter
vĕnĕranter, adv., v. veneror fin. B.
veneranter, Adv. (veneror), verehrend, mit Verehrung, Tert. carm. de iudic. Dom. 7. Sedul. carm. 5, 432. Orest. tr. 48. Cassiod. in psalm. 109 praef.
sternitur ad terram Dominum virtutis adorans, / cordis et affectu sanctum veneranter honorans
reliqua pars corporis ejus ‥ a Gallis celebri devotione ~er excolitur
item corpus Christi, viz. ecclesiam de gentibus exprimimus, que Christi quinquepartitam passionem ~er excepit, et eam imitando patienter diversa tormenta pertulit
quod colimus spernit; quod non veneramur honorat; / quem detestamur, Christum veneranter adorat
sanctus papa Silvester constituit ut sanctum crisma non a presbyteris, sed ab ipsis episcopis, ~er consecraretur
quas [sc. litteras ] lumine scientiae et veritatis indagatione plenas ~er accepi
pauperes amavit, omnesque Dei cultores ~er honoravit
prefatum virum ‥ vehementer diligebat et ~er honorabat
clericus aut miles ad te si venerit hospes / ‥ / turma domus tota veneranter ei famuletur
in domo fratrum Predicatorum, quibus vivens multa bona contulerat et corpus ~er intumulandum delegaverat
vĕnĕrantĕr, adv., respectueusement : Sedul. Carm. pasch. 5, 432.