ventio
ventĭo, ōnis, f. [venio],
- a coming: quid tibi huc ventio est, Plaut. Truc. 2, 7, 61 (611).
ventio, ōnis, f. (venio), das Kommen, quid tibi huc ventio est? warum kommst du hierher? Plaut. truc. 622: illa cotidie tua Lorium (nach L.) ventio, M. Caes. b. Fronto ad M. Caes. 2, 15 (18).
ventĭō, ōnis, f. (venio), venue, arrivée : quid tibi huc ventiost ? Pl. Truc. 622, que signifie ta venue ici ?
Factæ sunt hæ Ventiones anno ab Incarnatione Domini 1074. etc.Tabul. S. Vincentii Cenoman. fol. 21 :
Capturam quoque dimidiam istius vineæ ac Ventiones dimidias, etc.Occurrit rursum ibidem fol. 43.
Guiz de Merligni... ai vendu... en non de Vençon à l'abbé et au couvent de Pontigni, etc.