ventito

ventĭto, āre, v. freq. n. [venio],

• to come often, be wont to come, keep coming, resort (class.): multum ad eos (Ubios) mercatores ventitant, Caes. B. G. 4, 3: cum ipse ad Scaevolam ventitarem, Cic. Leg. 1, 4, 13: ad aliquem, id. Rep. 1, 9, 14; Caes. B. G. 5, 27: in castra, id. ib. 4, 32: domum, Cic. Fam. 11, 27, 6: cum ventitabas, quo puella ducebat, Cat. 8, 4: ad potum (elephanti), Sol. 52 med.

ventito, āvī, ātum, āre (Intens. v. venio), häufig kommen, zu kommen pflegen, domum, Cic.: non multum ad eos (v. Handelsleuten), Caes.: noctu ad uxores, Cic.: ad Scaevolam (des Lernens wegen), Cic.: ad comitia eorum, Nep.: cotidie ad alqm audiendum, Plin. ep.: in castra, Caes.: saepius in agrum, Plin.: in villam alcis crebro, Tac.: ad potum, v. Elefanten, Solin.: cum ventitabas, quo puella ducebat, Catull. – auch bl. kommen, quasi luxuriae aut etiam crudelitati auxilio ventitasset, Aur. Vict. de Caes. 6, 1.

ventĭtō, (12) āvī, ātum, āre, fréq. de venio, intr., venir souvent, habituellement : Cæs. G. 4, 3 ; 5, 27 ; Cic. Leg. 1, 13 ; Rep. 1, 14 ; Fam. 11, 27, 6.

ventito , as, are. n. (venio.)
屢來。

Suggest a Translation
See an image

ventitō āvī, —, āre, freq.

• venio, to come often, be wont to come, keep coming, resort: ad Ambiorigem, Cs.: domum meam.