verbenatus
verbēnātus, a, um, adj. [verbenae],
- crowned with a wreath of sacred boughs: verbenatum infulatumque, Suet. Calig. 27.
verbēnātus, a, um (verbena), mit heiligen Zweigen bekränzt, Suet. Cal. 27, 2.
ora patrem †verbenatum [MS: jube natum ] ut peticiones mee ‥ non abeant incassum set meas sumat per te preces qui pro nobis tulit esse tuus
verbēnātus, (16) a, um, couronné dʼun rameau sacré : Suet. Cal. 27.