verbigena
verbĭgĕna, ae, m. [verbum-gigno],
- he who was born of the Word, i. e. Christ, Prud. Cath. 3, 1; 11, 17.
verbigena, ae, m. (verbum u. gigno), der durch das Wort Geborene, v. Christus, Prud. cath. 3, 2. Ven. Fort. vit. S. Mart. 3, 158 (Leo mit den codd. verbigeni).
manifestans in se ~ae magnalia, qui rudenti asellae humana compegit verba, ut increparet prophetae insipientiam
unicus aeterni Patris ~a
ipso die et sequenti, quae erat ‥ nativitatis matri altissimi ~ae
annis inventis octo cum mille ducentis / verbigeni pueri ‥ / ‥ / organa suspensa siluerunt et sacra mensa
mcccc deca-tertius astra movebat / annus verbigene, tuus xx sexque patebat
hic sacre fidei qui verbis mente obedit / coram verbigena judice salvus erit
~a,wordcennend
virgo verbigena, felix nutricula, / mater ancillula, nata, sororcula
Verboseu Deo Filio. Vide Notas Anton. Nebrissensis. Perperam Iso
Verbo genitumexposuit. Mamotrectus ad 4. Reg. cap. 25. ex Græcismo :
Communis generis sunt quæ componis ab illis, Excipe Verbigena, quod Christo convenit uni.
In Dei altissimi Verbigenæ honore, Amen, etc.