veterarius
vĕtĕrārĭus, a, um, adj. [vetus],
- old, mature (very rare): quoniam non contenti vina diffundere, veteraria per sapores aetatesque disponere invenimus, Sen. Q. N. 4, 13, 3; cf.: veteraria nostra et plena multorum saeculorum vindemiis horrea, id. Ep. 114, 26.
veterārius, a, um (vetus), zum Alten gehörig, subst., a) veterārius, iī, m. = παλαιοράφος, der Altflicker, Gloss. II, 207, 43. – b) veterārium, iī, n., die Vorratskammer für alten Wein, Porphyr. Hor. carm. 1, 20, 3 u. 3, 21, 1. – c) veterāria, ōrum, n., die Vorräte alten Weines, Sen. ep. 114, 26 u. nat. qu. 4, 13, 3.
1 vĕtĕrārius, a, um, qui est de vieille date : vina veteraria Sen. Nat. 4, 3, 13, vins vieux.
2 vĕtĕrārĭus, ĭī, m. , fripier, regrattier : Gloss.