veterator
veterator, one wedded to routine, a commonplace orator
vĕtĕrātor, ōris, m. [veteratus], one who has grown old, become gray, is practised, skilled in any thing.
- I In gen.: in causis privatis satis veterator, Cic. Brut. 48, 178: in litteris, Gell. 3, 1, 5.—
- II In partic.
- A In a bad sense, a crafty fellow, an old fox, sly-boots: acutus, versutus, veterator, Cic. Fin. 2, 16, 53; id. Rep. 3, 16, 26: quid hic vult veterator sibi? Ter. And. 457; id. Heaut. 889; Cic. Off. 3, 13, 57; 3, 32, 113; Gannius ap. Fest. p. 369.—
- B An old slave (opp. novitius), Dig. 21, 1, 65; 21, 1, 37.
veterātor, ōris, m. (vetero), I) der in etw. alt geworden ist, ergraut, gewandt, routiniert, der Routinier, a) übh.: in litteris, Gell.: in causis, Cic. – b) insbes., im üblen Sinne, durchtrieben, verschmitzt, non sunt in disputando vafri, non veteratores, non malitiosi, Cic. de rep. 3, 25: absol. = ein durchtriebener, verschmitzter Mensch, ein alter Fuchs, ein ausgemachter Schurke, Ter., Cic. u.a.; vgl. Donat. Ter. Andr. 2, 6, 26. – II) der alte Sklave (Ggstz. novicius), ICt.
convocatis Colonensibus et Flandrensibus constabularii nostri una cum senioribus castra regis adeunt, auditum quid veteratores illi sibi deliberassent
vĕtĕrātŏr, (13) ōris, m. (vetero), ¶ 1 celui qui a vieilli dans qqch. [cf. « vieilli sōus le harnais »] ; au courant, rompu : in causis privatis Cic. Br. 178, ayant la pratique des causes civiles, cf. Gell. 3, 1, 5 ¶ 2 vieux routier, vieux renard : Cic. Fin. 2, 53 ; Rep. 3, 26 ; Off. 3, 57 || esclave vieilli dans le service : Dig. 21, 1, 65.
- 1. routinier;
- 2. oude rot, oude vos, slimmerik.
Malignuset
Malusdicitur. Chartul. magn. S. Vict. Massil. fol. 42 :
Qui vicerat immundissimum Veteratorem, etc.
veterātor ōris, m
- vetero, to make old, from vetus, one wedded to routine, a commonplace orator: veterator habitus: in causis privatis satis veterator.—A crafty fellow, old fox, sly-boots: quid hic volt veterator sibi?T.: callidus ac veterator esse volt.