veterasco
vĕtĕrasco, rāvi, 3, v. inch. n. [vetus],
- to grow old: veterascens ad gloriam, Cic. Fragm. ap. Non. p. 437, 29: pati aliquid veterascere, Col. 2, 14, 2: ut nec vestimenta veterascerent, etc., wear out, Ambros. de Fide, 2, 2, 23: cum febres veteraverunt, Cels. 3, 12, 6 (dub.; al. inveter-); Sen. Cons. ad Marc. 1, 8 (dub.; Haase, verterunt): et omnes sicut vestimentum veterascent, Vulg. Psa. 101, 27.
veterāsco, ere (vetus), alt werden, quam (hominis urinam) sex menses veterascere passus, Colum. 2, 14 (15), 2: ita ut eorum per quadraginta annos nec vestimenta veterascerent nec calceamenta tererentur, Ambros. de fide 2, 2. no. 23. – ➳ Cic. ep. fr. b. Non. 437, 32 (Cic. fr. ep. no. V II. fr. 3 ed. Kays. u. Mueller) lesen Halm, Kayser u. Müller quem inveterascentem videt ad gloriam; Cels. 3, 12. p. 93, 32 hat Daremberg inveteraverunt, Sen. ad Marc. 1, 8 haben Fickert u. Haase verterunt.
vĕtĕrāscō, ĕre (vetus), intr., devenir vieux, vieillir : Col. Rust. 2, 14, 2 || [fig.] : Vulg. Psalm. 101, 27.