vocabilis
vŏcābĭlis, e, adj. [voco],
- vocal: sonus vocabilior est visus, Gell. 30, 20, 14.
vocābilis, e (voco) = vocalis, tönend, (sonus) vocabilior est visus, Gell. 13, 20, 14: facit homines vocabiles, mit starker Stimme, Firm. math. 4, 12, 5. p. 101.
talis quantitas ‥ posset transmutari, ut moveri localiter ‥ igitur posset per se substare accidentibus, et per consequens esse substancia. tale enim supponitur a philosophis esse substancia de virtute ~is
vŏcābĭlis, e (voco), sonore : Gell. 13, 21, 14.