vocativus
vŏcātīvus, a, um, adj. [voco],
- of or belonging to calling: casus, the vocative case, in gram., Gell. 14, 5, 1 sq. al.—As subst.: vŏcātīvus, i, m., the vocative case, Charis. p. 11 P.; Prisc. p. 671 ib. al.
vocātīvus, a, um (voco, āre), zum Rufen gehörig, -dienlich, als gramm. t.t., verba, Prisc. 17, 35: casus, der Vokativ, Gell. 14, 5. § 1 u. 2 (b. Varro LL. 42 vocandi casus): ders. subst. bl. vocātīvus, ī, m., Charis. 23, 19. Diom. 330, 6. Prisc. 5, 73: vocativus pluralis, Charis. 23, 23.
nominativus, accusativus, et ~us pluralis in masculino et feminino genere producuntur
tum ~us, qui et salutativus vocatur
syx casus: nominativum, ‥ accussativum, ~um
~us casus intransitivam habet construccionem cum verbo
quasi ‥ nos generativi casus fuerimus in excessibus ulterius adjungit ~um
ut in verbis substantivis et ~is ‥ verba ~a habundant a substantivis in vocatione et sunt v, vocor, dicor, nominor, nuncupor, appellor
quidam ballivus, armis jam nominativus, / voce vocativus tauri [(gl.: quia taurus eum forte vocavit contra Scotiam, vel quia voce tauri seu ejus nomine vocatus, scilicet Edwardus ] tauroque dativus
vocativos oculos, ablativos loculos amant mulieres(
vŏcātīvus, a, um (voco), qui sert à appeler, qui appelle : Prisc. Gramm. 17, 35 || subst. m. , le vocatif [t. de gramm.] : Gell. 14, 5, 1 et 2.