vocator
vŏcātor, ōris, m. [voco] (post-Aug.), a caller.
- I In gen.: Paulus vocator gentium, Prud. στεφ. 2, 461; Ambros. in Luc. 3, § 33.—
- II In partic., a bidder, inviter to dinner, etc., Sen. Ira, 3, 37, 3; Plin. 35, 10, 36, § 89; Suet. Calig. 39; Mart. 7, 85, 11.
vocātor, ōris, m. (voco), der Rufer, a) der Einlader zu Tische, der Gastgeber (Ggstz. convivator), Sen., Plin. u.a. – b) der Berufer zum Reiche Gottes, gentium (der Heiden), Prud. perist. 2, 461. Ambros. in Luc. 3. § 33.
quid moror et longum decanto celeuma viator / cum prope sit meta, data porrigat ipse vocator?
verba quoque Baruc expresse manifestant Deum hominem, ubi de ‥ emissore et ~ore luminis et stellarum subjungit
liquet dico quod warantus non potest intrare in warantum sine ~ore suo
versus vocatum ad warantum et non versus ~orem, qui ~or ‥ post vocacionem suam essonium habuit
vŏcātŏr, (15) ōris, m. , celui qui appelle, qui convoque : Prud. Perist. 2, 461 ; Ambr. Luc. 3, 33 || celui qui est chargé dʼinviter [à un repas] : Sen. Ira 3, 37, 3 ; Plin. 35, 89.