vocaliter
vōcālĭter, adv., v. vocalis fin.
vōcāliter, Adv. (vocalis), I) tönend, schallend, Apul. met. 1, 22. – II) wörtlich, dem Klange und Buchstaben nach, Tert. adv. Prax. 3.
non est diffinitum utrum ~er vel mentaliter laudabimus Deum post judicium
fit inposicio nominum ‥ sub forma inponendi ~er expressa ut communiter inponuntur nomina infantibus
quesierunt a me utrum esset de necessitate salutis ut quis confiteatur ~er
oraciones ‥ ~er reddat
abusus absolucionis in foro anime ~er facte a sacerdote
hec [mulier malefica ] cum quadam die convivaretur, cornicula quam in deliciis habebat ~ius solito nescio quid cornicata est
licet in proposicione [hereticus est qui etc. ] ‥ primo ponatur ~er ‘hereticus’ ante copulam et ex hoc posset quis opinari quod ‘hereticus’ sit subjectum ‥
tres destituciones scripsit, quas constituciones ~er appellavit
sicut in prima auctoritate ‥ et in quarta ‥ non solum sentencialiter sed eciam ~er affirmatur
non solum sentencialiter sed eciam ~er loquens de potestate papali veritatem
proferens ~er pronomen demonstrativum intendit diversimode demonstrare unum vel aliud
non nomine solum sed et omine, non ~er tantum sed essentialiter et quasi substantialiter primatie sedes Cantuaria foret
debent principes ‥ cogitare quod non sunt domini rerum veraciter sed ~er
papa ~er ista non concessit, et scio quod realiter concedere non potest
vōcālĭtĕr (vocalis), adv., en criant : Apul. M. 1, 22 || au moyen de la voix, par la parole : Tert. Prax. 3.
Omne aliud testamentum vel codicillum per me hactenus in scriptis vel sine scriptis, aut Vocaliter seu verbaliter factum cassans.
Universis et singulis, a quibuscumque districtibus illic confluentibus aut venientibus....... pax et tranquillitas sit libera et secura ; his tantummodo exceptis, qui disposcentibus suis excessibus Vocaliter sunt proscripti.