vocamen
vŏcāmen, ĭnis, n. [voco],
- an appellation, designation, name (ante- and postclass. for the class. vocabulum), Lucr. 2, 657; Arn. 4, 128; 7, 251; Sol. 5 med.
vocāmen, inis, n. (voco), die Benennung, der Name, Lucr. 2, 657. Solin. 5, 19; 30, 7 u.a. Arnob. 1, 3; 3, 34 u.a. (s. Hildebr. Arnob. 2, 35).
ut ‥ praeceptoris ~ine ‥ fungaris
me defendunt Philippi vocamina / boni beati Bartholomei benigna
gero certum Cudbri[g ]ht de luce vocamen
in sanctae et individuae Trinitatis ~ine
meo fideli ministro quem vocitant nonnulli noto ~ine Lyfing
quidam monacus ‥ Eadwuuinus ~ine
yena ‥ assiduo auditu addiscit ~en quo exprimere possit imtationem vocis humane
littera sacri vocaminis / pastu me recreat mire dulcedinis
vŏcāmĕn, (16) ĭnis, n. (voco), nom [dʼune chose] : Lucr. 2, 657.
In cujus Vocamine et chartæ exaratæ, et nummi figurati sunt.Utitur et Solinus cap. 30. et alibi.
Vide Vocitamen.Vir celebris sapiens, Gauzline, qui dulce Vocamen, Perpes cum sanctis en requies tibi sit.