Δίυλλος
1 broncista corintio, Paus.10.13.7.
2 hist. aten., IV a.C., D.S.16.14, 21.5, Plu.2.862b, Ath.155a, 593f, plu.
Δίυλλοι
3 n. de varón AP 12.162 (Asclep.).
Δίυλλος, ου (ὁ) Diyllos, h. Plut. Herod. mal. 26 ; au plur. Δίυλλοι, Plut. Glor. Ath. 1 (ms. Δίυλοι) des hommes comme Diyllos.