Διομειεύς
diomeo ét. de Diomeas, Ath.Council.38.70, IG 22.3073.5 (ambas IV a.C.), Plu.2.852a, St.Byz.s.u.
Διομειεύς, έως (ὁ) c. Διομεύς, Plut. X orat. decr. 3 ; E. Byz. vo Διόμεια ; CIA. 2, 493, 4 (envir. 300 av. J.-C.) ; abrégé en Διομεεύς, CIA. 2, 247, 13 (306 av. J.-C.) etc. ; cf. Διομεύς.