αἰνοτόκος
αἰνοτόκος, unhappy in being a parent
αἰνο-τόκος, ον,
- unhappy in being a parent, Opp. H. 5.526, IG 14.1858:—but αἰνότοκος· ὁ ἐπὶ κακῷ τεχθείς, Hsch.
1 que engendra hijos para la desgracia
μήτηρ
γονεῖς
2 nacido para el mal
σπόρος
αἰνο·τόκος, ος, ον, qui enfante pour le malheur, Opp. H. 5, 526.
Étym. αἰν. τίκτω.
αἰνοτόκος, zum Unglück gebärend, Opp. H. 5.525 μήτηρ, u. a. sp.D.