αἰνόποτμος
αἰνό-ποτμος, ον,
- = αἰνόμορος, Orph. A. 1016.
de triste destino
αἰνό·ποτμος, ος, ον, au sort affreux, Orph. Arg. 1014.
Étym. αἰν. πότμος.
αἰνόποτμος, sehr unglücklich, Orph. Arg. 1013.