αὐτοδίδακτος
αὐτοδίδακτος, self-taught
αὐτο-δίδακτος [ῐ], ον,
- self-taught, Od. 22.347; αὐ. ἔσωθεν θυμός A. Ag. 991 (lyr.); φιλοσοφία D.H. 5.12; of instinct, τὸ τῶν ὀργάνων αὐ. Gal. 8.445. Adv. -τως instinctively, Id. 19.175, cf. Alex.Aphr. Pr. 1.14; without instruction, Phld. Rh. 1.129 S. (dub.).
I
1 de pers. que ha sido instruido por sí mismo, que no ha tenido maestros ref. al aedo Femio Od.22.347,
θυμός
φύσις
• subst. ὁ αὐ. autodidacta Dam.in Phd.1.294, 212.11.
2 de cosas o abstr. aprendido por sí mismo, natural
ἐπικούρημα
τέχνη
φιλοσοφία
ἀοιδή
• subst. τὸ αὐτοδίδακτον lo que actúa espontáneamente, el instinto
τὸ τῶν ὀργάνων αὐτοδίδακτον
II adv. -ως instintivamente
πάντα πράττειν αὐ.
αὐ. προτρέπειν
αὐτο·δίδακτος, ος, ον [ῐ]
1 qui s’est instruit lui-même, qui n’a pas eu de maître, en parl. de Phémios, qui chante « d’inspiration » Od. 22, 347 ; cf. Eschl. Ag. 991 ||
2 qui s’apprend de soi-même, c. à d. sans maître, d’où non appris, naturel, DH. 5, 12.
Étym. αὐ. διδάσκω.
αὐτοδίδακτος, selbst gelehrt, durch keinen Lehrmeister unterrichtet, Od. 22.347 ; θυμός Aesch. Ag. 964 ; komisch von der Flasche αὐτ. διάκονε M.Arg. 21 (VI.240); τὸ αὐτοδίδακτον, natürliches Talent, Luc.
αὐτοδίδακτος
[αὐτός + διδακ-, διδάσκω.]
Self-taught Od. 22.347.
αὐτοδίδακτος (διδάσκω): selftaught, epith. of the inspired bard, Od. 22.347†.
αὐτοδίδακτος
- self-taught, Od., Aesch.