αὐτοκρατής
αὐτοκρατής, ruling by oneself, absolute, autocratic
αὐτο-κρᾰτής, ές,
- ruling by oneself, absolute, independent, νοῦς Anaxag. 12; τύχη Hp. Loc.Hom. 46; φρήν E. Andr. 482 (lyr.); ἀπειθής τε καὶ αὐ. Pl. Ti. 91b; γένεσις οὐδεμία αὐ. ἐστιν Dam. Pr. 394; τὸ αὐ. Plu. An.procr. 2.1026d. Adv. -κρατῶς Lyd. Mag. 1.33.
I
1 que se gobierna por sí mismo, independiente
νοῦς
τύχη
φρήν
ἀπειθής τε καὶ αὐ.
ἅτε καὶ αὐτοκρατεῖς ὄντες
• subst. τὸ αὐ. libre arbitrio, independencia del alma, Plu.2.1026c.
2 espontáneo
γένεσις
II adv. -ῶς con poder supremo
αὐ. τοὺς πολέμους διοικεῖν
αὐτο·κρατής, ής, ές [ᾰ] qui commande par lui-même ou souverainement, maître absolu, en parl. de la fortune, Hpc. 423, 5 ; de l’intelligence, Eur. Andr. 483 ; joint à ἀπειθής, Plat. Tim. 91b ; τὸ αὐτοκρατές, Plut. M. 1026b, volonté indépendante, libre arbitre.
Étym. αὐ. κράτος.
αὐτοκρατής, ές, selbstherrschend, eigenmächtig, φρήν Eur. Andr. 483 ; Plat. Tim. 91b ; Plut. τὸ αὐτ., die Selbstherrschaft, der freie Wille, de an. procr.e Tim. 27.
αὐτοκρατής
κρατέω
- ruling by oneself, absolute, autocratic, Eur., Plat.