βαίνω

βαίνω, βαίνω, -βήσομαι, -ἔβην, βέβηκα, -, -, walk, step, go; (perfect) stand

βαίνω (inf. βαίμεναι Hsch.), fut. βήσομαι Il. 2.339, etc., Dor. βᾱσεῦμαι Theoc. 2.8, etc.: pf. βέβηκα Il. 15.90, etc., Dor. βέβᾱκα Pi. I. 4(3).41, etc., with shortd. forms βεβάᾱσι Il. 2.134, contr. βεβᾶσι A. Pers. 1002 (lyr.), Eu. 76, etc.; subj. βεβῶσι (ἐμ-) Pl. Phdr. 252e; inf. βεβάμεν Il. 17.359, βεβάναι E. Heracl. 610 (lyr.); part. βεβαώς, -αυῖα Il. 14.477, Hom. Epigr. 15.10, contr. βεβώς: plpf. ἐβεβήκειν Il. 11.296, etc., Ep. βεβήκειν 6.495; sync. 3 pl. βέβᾰσαν 17.286, etc.: aor. 2 ἔβην Il. 17.112, etc., Dor. ἔβᾱν Pi. O. 13.97, etc.; Ep. 3 sg. βῆ Il. 13.297, Ep. 3 dual βάτην [ᾰ] 1.327, 3 pl. ἔβαν A. Pers. 18 (lyr.), (κατ-) S. Tr. 504 (lyr.), Ep. βάν Il. 20.32; imper. βῆθι, Dor. βᾶθι S. Ph. 1196 (lyr.); βᾱ in compds. ἔμβα, κατάβα, etc., 2 pl. βᾶτε A. Supp. 191, Eu. 1033 (lyr.); subj. βῶ, Ep. 3 sg. βήῃ (ὑπερ-) Il. 9.501, βήω 6.113, ἐμ-βέῃ GDI 5075.4 (Cret.), Dor. βᾶμες (for βῶμεν) Theoc. 15.22; opt. βαίην; inf. βῆναι (Att. Prose only in compds.), Ep. βήμεναι Od. 19.296, Dor. βᾶμεν Pi. P. 4.39; part. βάς βᾶσα βάν, Dor. pl. ἐκ-βῶντας Th. 5.77:— Med., Ep. aor.1 ἐβήσετο (ἀπ-) Il. 1.428:—Pass., pres. (v. infr. A.II.1): in compds., aor. ἀν-, παρ-, ξυν-εβάθην, X. Eq. 3.4, Th. 3.67, 4.30; later παρ-εβάνθην D.C. 48.2, al.; ἀνα-, παρα-, ξυμ-βέβᾰμαι, X. Eq.Mag. 1.4, Th. 1.123, 8.98; παρα-βέβασμαι D. 17.12: fut. παρα-βαθήσομαι Sch. E. Hec. 802.—For the Act. fut. and aor. 1, v. infr. B; for pres. part. βιβάς, v. βίβημι.—In correct Att. Prose the pres. βαίνω is almost the only tense in use; but in compds. Prose writers used all tenses freely.

A in the above tenses,
- I intr., walk, step, prop. of motion on foot, ποσὶ βήσετο Il. 5.745, etc.; but also of all motion on ground, the direction being commonly determined by a Prep.:—the kind of motion is often marked by a part., βῆ φεύγων, βῆ ἀΐξασα, Il. 2.665, 4.74: c. part. fut., denoting purpose, βῆ ῥʼ Ἶσον . . ἐξεναρίξων he went to slay, Il. 11.101: with neut. Adj. as Adv., σαῦλα ποσὶν β. h.Merc. 28; ἁβρὸν β. παλλεύκῳ ποδί E. Med. 1164, cf. 830 (lyr.); ἴσα or ὁμοίως β. τινί, D. 19.314, X. Eq. 1.3; ἐν ποικίλοις β. A. Ag. 936, cf. 924; march or dance, μετὰ ῥυθμοῦ, ἐν ῥυθμῷ, Th. 5.70, Pl. Lg. 670b: freq. c. inf. in Hom., βῆ δʼ ἰέναι set out to go, went his way, Il. 4.199, etc.; βῆ δʼ ἴμεν 5.167, etc.; βῆ δὲ θέειν started to run, 2.183, etc.; βῆ δʼ ἐλάαν 13.27: c. acc. loci, νέας Od. 3.162, cf. S. OT 153 (lyr.), OC 378; ἐπὶ νηὸς ἔβαινεν was going on board ship, Od. 11.534; but ἐν δὲ ἑκάστῃ [νηῒ] . . ἑκατὸν καὶ εἴκοσι βαῖνον were on board, Il. 2.510; ἐφʼ ἵππων βάντες having mounted the chariot, 18.532; ἐπὶ πώλου βεβῶσα mounted on . ., S. OC 313; ἐς δίφρον Il. 5.364; ἐς ἅρματα E. El. 320; βαίνειν διʼ αἵματος wade in blood, Id. Ph. 20.
- - 2 in pf., stand or be in a place, χῶρος ἐν ᾧ βεβήκαμεν S. OC 52; βεβηκὼς σφόδρα firmly poised (opp. κρεμάμενος) Pl. Ti. 62c; β. μάχη steady fight, Plu. Phil. 9: freq. almost, = εἰμί (sum), εὖ βεβηκώς on a good footing, well established, prosperous, [θεοὶ] εὖ βεβηκότας ὑπτίους κλίνουσʼ Archil. 56.3; τυραννίδα εὖ βεβηκυῖαν Hdt. 7.164, cf. S. El. 979; εὖ βίου βεβηκότα prob. for ἐν βίῳ βεβιωκότα Nicom. Com.2; ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί Archil. 58.4; ἐπισφαλῶς βεβ. LXX Wi. 4.4; ἄγαλμα βεβηκὸς ἄνω τὰ κάτω δὲ κεχηνός Eub. 107.23; οἱ ἐν τέλει ἐόντες, βεβῶτες, they who are in office, Hdt. 9.106, S. Ant. 67; τοῦτον οὐχ ὁρῇς ὅκως βέβη-[κεν] ἀνδριάντα; Herod. 4.36; [λίθους] ἐν ταῖς ἰδίαις χώραις βεβηκότας IG 7.3073.163 (Lebad.); ἐν κακοῖς βεβ. S. El. 1057; μοίρᾳ οὐκ ἐν ἐσθλᾷ β. ib. 1095 (lyr.); βοῦς, κλεὶς ἐπὶ γλώσσῃ βέβηκεν, v. βοῦς IV, κλείς 4; φρόνει βεβὼς ἐπὶ ξυροῦ τύχης S. Ant. 996.
  - - b Geom. of figures, stand on a base, ἐπί τινος Arist. IA 709a24, cf. Apollon.Perg. Con. 3.3; πυραμὶς ἐπὶ τετραγώνου βεβηκυῖα Hero *Stereom. 1.31; of an angle, stand on an arc, ἐπί τινος, πρός τινι, Euc. 3Def. 9, cf. 16.26.
    - c βεβηκὼς ῥυθμός stately rhythm, Syrian. in Hermog. 1 p.69 R.; ἀνάπαυσις ib. p.18 R.
  - 3 go away, depart, ἐν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδʼ Il. 12.16; ἔβαν ἄγοντες, ἔβαν φέρουσαι, have gone and taken away, 1.391, 2.302; ἄφαρ βέβακεν S. Tr. 134; θανάσιμος βέβηκεν Id. OT 959, cf. 832; βεβᾶσι φροῦδοι E. IT 1289; βέβηκα euphem. for τέθνηκα, A. Pers. 1002 (lyr.); of things, ἐννέα ἐνιαυτοὶ βεβάασι nine years have come and gone, Il. 2.134; πῇ ὅρκια βήσεται; ib. 339, cf. 8.229.
  - 4 come, τίπτε βέβηκας; 15.90; arrive, S. OT 81, Aj. 921.
  - 5 go on, advance, ἐς τόδε τόλμης, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων, Id. OT 125, 772; ἐπʼ ἔσχατα Id. OC 217 (lyr.).
  - 6 c. part. as periphr. for fut., βαίνω καταγγέλλων PMag.Par. 1.2474.
- II c. acc., mount, Hom. only in aor. Med. βήσασθαι δίφρον Il. 3.262, Od. 3.481: in Act. (fut. part. Med. βησόμενος Them. Or. 21.248b), of the male, mount, cover, Pl. Phdr. 250e, Achae. 28, Arist. HA 575a13, etc.:—in Pass., ἵπποι βαινόμεναι brood mares, Hdt. 1.192.
- - 2 c. acc. cogn., β. Δωρίαν κέλευθον ὕμνων Pi. Fr. 191; Καλλαβίδας Eup. 163; ἔβα ῥόον went down stream, i.e. died, Theoc. 1.140.
  - - b metaph. of metre, scan, D.H. Comp. 21 (Pass.), Aristid. Quint. 1.23,24, etc.; βαίνεται τὸ ἔπος is scanned, Arist. Metaph. 1093a30.
  - 3 χρέος ἔβα με debts came on me, Ar. Nu. 30; ὀδύνα μʼ ὀδύνα βαίνει E. Hipp. 1371 (lyr.).
  - 4 Poet. with acc. of the instrument of motion, βαίνειν πόδα E. El. 94, 1173 (lyr.).
  - 5 βαίνειν· φιλεῖν, κολακεύειν, Hsch.
B Causal, in fut. βήσω, (ἐπι-) Il. 8.197, (εἰσ-) E. IT 742: aor. 1 ἔβησα—make to go, φῶτας βῆσεν ἀφʼ ἵππων he made them dismount, Il. 16.810; ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων βῆσε κακῶς he brought them down from the chariot in sorry plight, 5.164; ὄφρα βάσομεν ὄκχον Pi. O. 6.24.—Rare in Trag. (exc. in compds.), E. Med. 209 (lyr.).—The simple Verb is uncommon in later Gr. (For βάμ-yω, cf. Lat. venio, Skt. gamyáte; βάσκω corresponds to Skt. gácchati (gṷṃ-sk-); root gṷem- in OHG. quëman ‘comeʼ; ἔβην, βήσομαι fr. root gṷā-, Skt. jigāti, aor. ágāt.)

βαίνω
• Morfologia: [pres. part. fem. βαίνοισ' Pi.N.10.18, impf. βαῖνον Od.3.30, 7.38, Pi.I.2.10; fut. dór. βάσομαι A.Supp.861, E.Fr.911, βασεῦμαι Theoc.2.8; aor. rad. ind. ἔβαν Pi.O.13.97, sg. 3^a βῆ Il.13.297, plu. 3^a ἔβαν A.Pers.18, βάν Il.20.32, du. 3^a βάτην Il.9.192, imper. sg. 2^a βᾶθι S.Ph.1196, 3^a βάτω S.Ai.1414, plu. 2^a βᾶτε A.Supp.191, subj. sg. 3^a βήω Il.6.113 (pero βείω Sch.Er.Il.6.113, Hsch.β 468), dór. plu. 1^a βᾶμες Theoc.15.22, inf. βήμεναι Od.8.518, βᾶμεν Pi.P.4.39, sigm. sg. 3^a βῆσεν Il.16.810, ἔβασεν E.Med.209, plu. 1^a βάσομεν Pi.O.6.24, inf. βᾶσαι E.Andr.817, med. ind. sg. 2^a ἐβήσαο h.Ap.141, 3^a βήσετο Il.5.745; perf. sg. 1^a βέβακα Pi.I.3(4).59, plu. 3^a βεβάασι Il.2.134, contr. βεβᾶσι A.Pers.1002, inf. βεβάμεν Il.17.359, part. masc. βεβαώς Il.14.477, Hp.Off.3, βεβῶτα Hsch., fem. βεβῶσαν S.OC 313; plusperf. sg. 3^a βεβήκει Il.6.495, plu. 3^a βέβασαν Il.17.286]

I intr.

1 en pres. y fut., gener. andar, caminar, ir ἀμφὶ δ' ἄρ' αὐτῷ βαῖνε Il.5.299, ἐν ... ἑκάστῃ (νηΐ) ... ἑκατὸν καὶ εἴκοσι βαῖνον Il.2.510, οὐκ ἐπαΐων ὅκη βαίνει Heraclit.B 117, Ἥβα ... παρὰ ματέρι βαίνοισ' Pi.N.10.18, ξίφους βαίνω μεταξὺ καὶ πυρᾶς E.Hec.437, βαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς LXX De.28.56, οὐ πάνυ τοῖς ποσὶ βαίνειν δυνάμενον I.AI 19.220, c. part. pred. precisando el mov. βῆ φεύγων Il.2.665, ἔβαν ... ἄγοντες Il.1.391, βῆ ... ἀΐξασα Il.4.74, ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας Od.3.162, μῦες ἐν βατράχοισιν ἀριστεύσαντες ἔβησαν Batr.6, c. part. fut. indicando intención ὁ βῆ ... ἐξεναρίξων Il.11.101, formando una perífr. de fut. βαίνω γὰρ καταγγέλλων anunciaré, PMag.4.2474, c. adv. o adj. neutr. adverb. precisando el tipo de mov. σαῦλα ποσὶν βαίνουσα h.Merc.28, cf. Anacr.138, ἁβρὸν βαίνουσα E.Med.1164, cf. 830, θῆλυ βαίνειν Philostr.Im.1.2, κορωνὰ βαίνων Anacr.133, cf. Philostr.Her.26.5, μεγάλα βαίνων Luc.DMort.23.1, cf. Ael.Fr.98, εὔρυθμα βαῖνε Luc.DDeor.6.2, μετὰ ῥυθμοῦ, ἐν ῥυθμῷ βαίνειν moverse al ritmo Th.5.70, Pl.Lg.670b, cf. Arr.Ind.14.6, Luc.Harm.1, ᾄδοντα δεῖ ... βαίνειν conviene que el cantante se mueva al compás Pl.Alc.1.108a

• ἴσα o ὁμοίως βαίνειν y dat. andar igual que ἴσα βαίνων Πυθοκλεῖ D.19.314, cf. Philostr.VA 6.11, Longin.44.7, ὁμοίως βαίνουσι τῷ ... ἰσχυροτάτῳ X.Eq.1.3

• fig. ἐπ' ἔσχατα βαίνεις estás en una situación extrema S.OC 217, οἶκος βήσεται δι' αἵματος la casa nadará en sangre E.Ph.20, μὴ περαιτέρω βαίνοντες sin ir más lejos Ath.Al.Gent.9

• tb. en aor. c. matiz puntual que puede exigir distintas trad. βῆ ... παρὰ θῖνα echó a andar bordeando la ribera, Il.1.34, cf. 17.3, τὸν δ' ὑπὲρ οὐδοῦ βάντα a él que había traspasado el umbral, Od.17.575, βῆ ... παρὰ Κρουνούς pasó de largo Cronos, h.Ap.425, οὐδ' ἔβας ἐν νηυσίν no te fuiste en las naves Stesich.15, ἐν ποικίλοις ... βῆναι pisar sobre tejidos variopintos A.A.936, ἐν δ' ἄκροισι βὰς ποσί dando un paso de puntillas E.Io 1166, ὀρθῷ ... βῆναι ποδί dar pasos con pie recto e.d. tener fortuna E.Hel.1449.

2 c. ac. de dir. c. o sin prep.

a) ir a, dirigirse hacia ἐς κλισίην Il.19.241, προτὶ ἄστυ Il.22.21, μετ' ἴχνια βαῖνε θεοῖο Od.2.406, ἔβη κατὰ δαῖτα Il.1.424, βῆσαν ἐς ... δόμον ... Ἀίδαο Hes.Op.153, βᾶτε κατ' ἀντιθύρων S.El.1433, ἐς ὁδόν Parm.B 1.2, ἐς τὸν ποταμόν Hdt.2.47, Δάφνις ἔβα ῥόον Theoc.1.140

• c. ac. de pers. ir al encuentro de βῆ ... ἐπ' Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα Il.2.18;

b) c. adv. acercarse ῥῆμ' ἀλαθείας ἄγχιστα βαίνων Pi.I.2.10, βαῖνε δίκης ἆσσον acércate más a la justicia Orác. en Plu.2.555c, μᾱλλον ἐγγὺς Ξενοφῶντος ... βαίνοντα acercándose más a Jenofonte D.H.Rh.2.9, cf. 6.6, fig. πῇ ... ὅρκια βήσεται a dónde irán a parar los juramentos, Il.2.339

• entrar βαίην δόμον Ἄϊδος εἴσω querría entrar en la morada de Hades, Il.24.246, βαῖνε δωμάτων ἔσω entra en el palacio E.Med.1019, βᾶθι νηδύν entra en la matriz E.Ba.527;

c) en aor. llegar τίς ... τᾶς ... Πυθῶνος ... ἔβας Θήβας; ¿con qué espíritu has llegado de Pito a Tebas? S.OT 153, ἔβα ... νέμεσις ἐς Ἑλέναν E.Or.1361, νᾶες αἵ ποτ' ἔβατε Τροίαν E.El.432, ἔβα ... Οἰδίπους ... Θηβαίαν ... γᾶν E.Ph.1043, εἰ ... ἐν τύχῃ γέ τῳ σωτῆρι βαίη si llegara con alguna esperanza salvadora Creonte, S.OT 81, abs. ὡς ἀκμαῖος, εἰ βαίῃ S.Ai.921

• fig. llegar a ἐς τόδ' ... τόλμης ἔβη S.OT 125

• volver, regresar ἔβη οἰκόνδε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν Il.4.180, cf. 12.16, βάτε δόμῳ volved a casa A.Eu.1032.

3 en perf. c. valor de reposo, abs. o c. giro prep. haber llegado, encontrarse, estar de pers. τίπτε βέβηκας; ¿por qué has venido?, Il.15.90, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων ἐμοῦ βεβῶτος S.OT 125, οἱ ἐν τέλει βεβῶτες los que están en un cargo S.Ant.67, ὅταν ... ἐν κακοῖς ... βεβήκῃς S.El.1057, ἐπείσ' ἐφεύρηκα μοίρᾳ μὲν οὐκ ἐν ἐσθλᾷ βεβῶσαν S.El.1095, cf. Ant.996, τίς ... ὁ χῶρος ... ἐν ᾧ βεβήκαμεν; S.OC 52, παρὰ σκύμνοισι βεβηκώς Ar.Eq.1039, περιπρὸ ... εὐρὺ βέβηκεν está ampliamente por delante Call.Iou.86

• estar apoyado ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί firmemente apoyado en sus pies Archil.166.4, (ἄνδρας) εὖ βεβηκότας hombres que están seguros sobre sus pies Archil.207.3, ἐπ' ἀμφοτέρων βεβαῶτα ἐξ ἴσου τῶν ποδῶν ἅλις fuertemente apoyado por igual en ambos pies Hp.Off.3, ἐπὶ δίφρων ἡνίοχοι βεβαῶτες los aurigas en pie sobre los carros Hes.Sc.307, γυναῖχ' ὁρῶ ... ἐπὶ πώλου βεβῶσαν veo a una mujer montada a caballo S.OC 313, χοιράδων βεβὼς ἔπι subido en un escollo Lyc.1036, cf. βεβηκυῖα μάχη batalla a pie firme Plu.Phil.9, τοῦτον οὐχ ὁρῇς ... ὅκως βέβηκεν ἀνδρ[ι]άντα Herod.4.36

• de cosas estar situado, asentado, constituido ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν ἐργμάτων ἀκτὶς καλῶν Pi.I.3(4).41, τυραννίδα ... εὖ βεβηκυῖαν Hdt.7.164, cf. S.El.979, LXX Sap.4.4, βεβηκυίας τῆς οἰκίας ἐν δαπέδῳ X.Oec.8.17, χθόνα ... βεβῶσαν Lyc.1361, (λίθους) ἐν ταῖς ἰδίαις χώραις βεβηκότας IG 7.3073.163 (Lebadea II a.C.), ὁ ... σοῦ λόγος βεβήκει δ' ἐπὶ γῆς LXX Sap.18.16, ἁ ... δόξα ... ἄγχι βέβακε θρόνων AP 16.6, βεβηκυίας τῆς κλίμακος εἰς ἀμφοτέρας τὰς ναῦς Plb.8.4.10, cf. 9.26a.8, λογισμῷ ... στερρῷ καὶ βεβηκότι οὐ ... ἐχρῆτο no usaba de un cálculo sólido y firme Agath.4.27.3, del ritmo βεβηκὼς ῥυθμός ritmo reposado, majestuoso Syrian.in Hermog.2.91

• geom., ref. a las figuras apoyadas sobre una base πυραμὶς ἐπὶ τετραγώνῳ βεβηκυῖα Hero Stereom.2.55, cf. Arist.IA 709^a24, Apollon.Perg.Con.3.3, de ángulos sobre curvas, Euc.3 Def.9, cf. 3.26, τὸ ... βεβηκὸς σφόδρα lo que está sólidamente asentado Pl.Ti.62c, cf. Parm.138c, Criti.121c.

4 c. mov. hacia arriba subir ἐς δ' ὄχεα ... βήσετο Il.5.745, ἐς δίφρον Il.5.364, Hes.Sc.338, ἐς ταὐτὰ βαίνων ἅρματ' E.El.320, ὃς ... ἀνὰ δέμνια βαίνῃ Hes.Op.328, ἀνὰ νηός ἔβην embarcar, Od.9.177, ἐπὶ νηὸς ἔβαινεν Od.11.534, abs., Call.Del.320, ἐφ' ἵππων βαίνειν montar, Il.18.532, cf. Plot.6.1.19.

5 c. mov. hacía abajo descender ἔβη κατὰ νῆας Il.2.47, ἀπὸ πύργου ... χαμᾶζε Il.21.529, κατ' Ὀλύμποιο καρήνων Il.4.74, φάτο βῆμεν ὑπὸ ζόφον Hes.Fr.280.23.

6 irse, marcharse, partir c. gen. separ. c. o sin prep. ἐξ οἴκου Od.21.188, sin rég. βεβᾶσι ἀγρέται στρατοῦ A.Pers.1002, βὰς φυγάς S.OC 378, ἄφαρ βέβακε S.Tr.134, βεβᾶσι ... νεανίαι E.IT 1289, de los muertos como eufemismo ἴσθ' ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα S.OT 959, fig. ἂν δ' ἐκτὸς τοῦ καλοῦ βαίνῃ (νόμιμα) Pl.Lg.793b, οὐκ ἐῶν (νοῦν) ἐκτὸς ἑαυτοῦ βαίνειν Ph.1.61, τοὺς ἔξω βαίνοντας ἀρετῆς I.AI 1.20, ἔξω τοῦ εὐαγγελίου μὴ βαίνοιμεν Origenes Io.32.1

• frec. en Hom. c. inf. ponerse a, echar a βῆ δ' ἰέναι, βῆ δ' ἴμεν echó a andar, Il.4.199, 5.167, βῆ ... θέειν echó a correr, Il.2.183, βῆ δ' ἐλάαν Il.13.27.

7 de períodos de tiempo pasar, transcurrir ἐννέα ... βεβάασι ... ἐνιαυτοί han pasado nueve años, Il.2.134.

II tr.

1 c. suj. de pers. montar en βήσετο δίφρον Il.3.262, Od.3.481

• c. suj. de anim. montar, cubrir el macho a la hembra, Thgn.185, τετράποδος νόμον βαίνειν cubrir a la manera de un cuadrúpedo Pl.Phdr.250e, cf. Achae.28, Arist.HA 575^a13, AP 9.730 (Demetrius Bithynius), Longus 3.13.1, 4.12.2, en v. pas. αἱ ... βαινόμεναι las yeguas op. οἱ ἀναβαίνοντες (ἵπποι) Hdt.1.192, cf. Arr.Ind.14.7, Ar.Byz.Epit.2.169.

2 c. suj. de pers. y compl. de espacio recorrer ἔβαινε Δωρίαν κέλευθον ὕμνων Pi.Fr.191, τὰς Κασταλίας ... βαίνετε δίνας E.Io 96, ἄτριπτος ... ὁ ἀρετῆς χῶρος, ὀλίγοι γὰρ βαίνουσιν αὐτόν Ph.1.84

• métr. recorrer paso a paso e.d. escandir, medir versos, Aristid.Quint.47.27, en v. pas. (μέτρον) κατὰ δάκτυλον πόδα βαινόμενον D.H.Comp.4, cf. Arist.Metaph.1093^a30, Aristid.Quint.46.3, βῆθι· βάδιζε. μέτρει Hsch., pero cf. tb. βαίνονται ... οἱ ῥυθμοί, διαιρεῖται δὲ τὰ μέτρα, οὐχὶ βαίνεται Sch.A.Th.128.

3 c. suj. de cosa y ac. de pers. sobrevenir a uno algo τί χρέος ἔβα με ...; Ar.Nu.30, νῦν ὀδύνα μ' ὀδύνα βαίνει E.Hipp.1371.

4 mover τειχέων ... ἐντὸς οὐ βαίνω πόδα E.El.94, οἵδε πεφυρμένοι βαίνουσιν ἐξ οἴκων πόδα E.El.1173.

5 βαίνειν· φιλεῖν, κολακεύειν Hsch.

III fact. en aor. sigm. hacer ir φῶτας βῆσεν ἀφ' ἵππων les hizo desmontar, Il.16.810, ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων βῆσε κακῶς a entrambos los hizo desmontar de mala manera, Il.5.164, ὄφρα κελεύθῳ τ' ἐν καθαρᾷ βάσομεν ὄκχον para que hagamos ir el carro (de mis versos) por una senda limpia Pi.O.6.24, Θέμιν, ἅ νιν ἔβασεν Ἑλλάδ' ἐς ἀντίπορον Temis que la condujo a la costa opuesta de Grecia E.Med.209.
•De la raíz *g^u̯em-/*g^u̯m̥- y suf. yod, cf. lat. uenio, gót. qiman, ai. aor. ágaman, lit. gemù ‘nacer’. Otra forma de la raíz es *g^u̯eH₂- de donde procede el aor. ἔβην, ai. agāt cf. βίβημι, ai. jigāti, etc.

βαίνω (impf. ἔβαινον, f. βήσομαι, ao. 1 ἔβησα au sens trans., ao. 2 ἔβην, pf. βέβηκα ; v. ci-dessous)

A intr.

I propr. écarter les jambes :

1 abs. ἀμφὶ δούρατι, Od. 5, 371 ; περὶ τρόπιος, Od. 5, 130, enfourcher une poutre, une quille de navire, en parl. de naufragés ||

2 écarter les jambes pour marcher, d’où, avec l’inf., les locut. βῆ δ’ ἰέναι, Il. 4, 199, etc. ; βῆ δ’ ἴμεν, Il. 5, 167, etc. il se mit en marche pour aller ; βῆ δὲ θέειν, Il. 2, 183, il se mit en marche pour courir, il se mit à courir ||

II p. suite, marcher, d’où :

1 aller, en gén., avec les préposit. marquant le mouvement : ἐς κλισίην, Il. 19, 241, aller dans une tente ; ἐς δίφρον, Il. 5, 837, ou ἐφ’ ἵππων, Il. 18, 532, monter sur un char ; ἐπὶ νηός, Od. 11, 533, monter sur un navire ; προτὶ ἄστυ, Il. 22, 21, aller vers la ville ; κατὰ νῆας, Il. 2, 47, descendre vers les navires ; μετ’ ἴχνια, Od. 2, 406, suivre les pas ; δόμον Ἄϊδος εἴσω, Il. 24, 246 ; Od. 11, 150, 627, aller dans la demeure d’Hadès ; avec un acc. suivi du suff. -δε : οἶκόνδε, Il. 4, 180, aller dans sa maison ; avec un acc. seul, Soph. O.R. 152 ; O.C. 378 ; avec un participe : ἔβη ἀΐξασα, Il. 4, 74, elle s’élança (litt. elle alla s’étant élancée) ; avec un participe fut. pour marquer l’intention : βῆ ῥ’ Ἶσον ἐξεναρίξων, Il. 11, 101, il alla pour tuer Isos ; avec un neutre adv. σαῦλα ποσὶν βαίνειν, Hh. Merc. 28, avancer lentement, en parl. d’une tortue ; ἁβρὸν β. Eur. Med. 1164, marcher avec grâce ; μεγάλα β. Luc. D. mort. 29, 1, marcher d’un grand air, d’un air hautain ; ἴσα τινί, Dém. 442, 15 ou ὁμοίως τινί, Xén. Eq. 1, 3, marcher du même pas ou de la même allure que qqn ; avec idée d’hostilité : β. ἐπί τινι, Il. 11, 460 ; 16, 751, marcher contre qqn (mais β. ἐπί τινι, Il. 17, 574, se dresser au-dessus d’un cadavre pour le défendre) ; avec l’acc. du lieu : β. κέλευθον, Pd. fr. 201 ; χῶρον, Phil. 1, 84, aller par un chemin, par un lieu, etc. ; avec un n. de chemin pour sujet : πόροι ἐκ μιᾶς ὁδοῦ βαίνοντες, Eschl. Ch. 72, chemins qui partent d’une seule et même route ; fig. avec un sujet de chose : καὶ νῦν μ’ ὀδύνα βαίνει, Eur. Hipp. 1371, et maintenant la douleur vient sur moi, c. à d. m’atteint ; αἶνον ἔβα κόρος, Pd. O. 2, 105, l’envie s’est attaquée à la gloire ||

2 p. ext. venir, arriver : ὡς ἀκμαῖος, εἰ βαίη, ἂν μόλοι, Soph. Aj. 921, comme il arriverait à point, s’il venait ! cf. Soph. O.R. 80 ; fig. en venir à ; ἐς τόδε τόλμης, Soph. O.R. 125 ; ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων, Soph. O.R. 772, en venir à ce degré d’audace, réduit à cette unique espérance ||

3 s’en aller : ἐξ οἴκου, Od. 21, 188, etc. hors de la maison ; ἀπὸ πύργου χαμᾶζε, Il. 21, 529, descendre d’une tour à terre ; κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων, Il. 4, 74 ; Od. 1, 102, etc. descendre des sommets de l’Olympe ; ἐν νηυσὶ ἐς πατρίδα, Il. 12, 16, s’en retourner sur des navires dans sa patrie ; abs. avec un part. ἔβαν ἄγοντες, Il. 1, 391, ils sont partis emmenant, etc. ; βῆ φεύγων, Il. 2, 665, il s’enfuit (litt. il s’en alla fuyant) ; en parl. de morts : ἐκ βροτῶν βῆναι, Soph. disparaître d’entre les mortels ; d’où abs., c. synon. de θνῄσκω, θανάσιμος βέβηκεν, Soph. O.R. 959 (cf. Soph. Ph. 494 ; O.C. 1678), mortel il s’en est allé ; βεβᾶσι, Eschl. Pers. 1002, ils sont partis, c. à d. ils sont morts ; en parl. de choses : ἐννέα βεβάασι ἐνιαυτοί, Il. 2, 134, neuf années se sont écoulées ; πῆ ὅρκια βήσεται; Il. 2, 339, où s’en iront les serments ? ||

4 venir sur, monter, saillir, en parl. d’animaux, avec l’acc. Plat. Phædr. 250e ; Arstt. H.A. 6, 21, 1, etc. ; ἵπποι βαινόμεναι, Hdt. 1, 192, cavales que l’on fait saillir ||

5 aller pas à pas à travers, d’où p. anal. scander (un vers), acc. DH. Comp. 21 ; A. Quint. p. 50, 53, etc. ; au pass. Arstt. Metaph. 11, 6, 7 ||

6 (au pf. βέβηκα et βέβαα, et au pl. q. pf. ἐβεβήκειν), être venu, d’où se trouver, être : ἐν χώρῳ, Soph. O.C. 52, dans un lieu ; fig. φρόνει βεβώς, Soph. Ant. 996, sache que tu es ; βεβώς, Soph. Tr. 247, qui séjourne ; β. ἐν τέλει, Hdt. 9, 106 ; Soph. Ant. 67, être en charge, exercer une charge ; ἐν κακοῖς, Soph. El. 1057, être dans le malheur ; p. suite, être établi, être fixé : βεβηκυίας τῆς οἰκίας ἐν δαπέδῳ, Xén. Œc. 8, 17, la maison une fois bien assise dans le sol ; en parl. de statues, Eub. Philstr. etc. ; fig. τυραννὶς εὖ βεβηκυῖα, Hdt. 7, 164, royauté solidement établie ; βεβηκυῖα μάχη, Plut. Phil. 120, etc. combat de pied ferme ||

B tr. (seul. ao. 1 ἔβησα) faire aller, acc. Il. 11, 756 ; Pd. O. 6, 24 ; Thcr. Idyl. 25, 213 : τινα ἀφ’ ἵππων, Il. 16, 810, ou ἐξ ἵππων, Il. 5, 164, faire tomber ou renverser un guerrier de son char ||

Moy. (seul. ao. 3 sg. ἐβήσετο ou βήσετο, v. ci-dessous)

1 tr. faire aller : δίφρον, Il. 3, 262, son char (près de qqn) ||

2 intr. aller, Od. 3, 481 ||

➳ Act. prés. part. fém. dor. βαίνοισα, Pd. N. 10, 18. — Impf. poét. βαῖνον, Od. 3, 70 ; 7, 38 ; Pd. I. 2, 10. — Impf. itér. réc. βαίνεσκον, Sib. 1, 37. — Fut. dor. βάσομαι [ᾱ] Eschl. Suppl. 862 ; Soph. Ph. 834 ; Eur. Ion 689 ; ou βασοῦμαι [ᾱ] Cléob. Epist. (Hercher), ou βασεῦμαι [ᾱ] Thcr. Idyl. 2, 8 ; 4, 26. Ao. 1 poét. βῆσα, Il. 16, 810 ; dor. ἔβασα [βᾱ] Eur. Med. 209 ; sbj. 1 pl. dor. βάσομεν [ᾱ] Pd. O. 6, 24. — Ao. 2 ἔβην ; poét. βῆν, Il. 13, 297 ; Hés. O. 153 ; 3 pl. poét. ἔβαν, Il. 23, 58 ; Thgn. 1136 ; Pd. O. 2, 34 ; ou βάν, Il. 20, 32 ; duel rar. avec augm. ἐβήτην, Il. 6, 40 ; d’ord. βήτην, Il. 14, 281 ; Od. 8, 49, ou βάτην [ᾰ], Il. 9, 192 ; 19, 47 ; Od. 24, 361 ; ao. 2 dor. ἔβαν [ᾱ] Pd. O. 13, 97 ; Soph. Ph. 1216 ; Eur. H.f. 429. Les autres modes de l’ao. 2 se forment ainsi : impér. βῆθι (dor. βᾶθι, Soph. Ph. 1196 ; Eur. Suppl. 271 ; Alc. 872 ; 3 sg. βάτω [ᾱ] Soph. Aj. 1414) ; sbj. βῶ, Eur. Alc. 864 (1 pl. dor. βᾶμες, Thcr. Idyl. 15, 22 ; 3 pl. βῶσι, Od. 14, 86) ; sbj. épq. βείω, Il. 6, 113 ; opt. βαίην, Il. 24, 246 ; Soph. O.R. 832 ; Eur. Rhes. 238 ; Ar. Av. 1396 ; inf. βῆναι, Soph. Tr. 195 ; DH. Dem. 26 ; épq. βήμεναι, Od. 8, 518 ; 14, 327 ; 19, 296 ; dor. βᾶμεν, Pd. P. 4, 39 ; part. βάς, Il. 6, 65 ; Hdt. 2, 47 ; 3, 148 ; Soph. Tr. 927. — Pf. βέβηκα (dor. βέβακα [βᾱ] Pd. I. 4, 41 ; Eschl. Ag. 407 ; Soph. Tr. 529 ; Eur. Andr. 1026) — Pl. q. pf. ἐβεβήκειν, Il. 11, 296, ou βεβήκειν, Il. 6, 495. — Pf. 2 βέβαα, d’où 3 pl. βεβάασι [ᾰᾱ] Il. 2, 134 ; par contr. βεβᾶσι, Eschl. Pers. 1002 ; Eur. Tr. 835 ; inf. épq. βεβάμεν, Il. 17, 359 ; βεβάναι, Eur. Her. 610 ; part. βεβαώς, Il. 14, 477 ; Hés. Sc. 307 ; fém. βεβαυῖα, Hom. Ep. 15, 10 ; par contract. βεβώς, Eschl. Eum. 76 ; Soph. Ant. 996 ; Eur. H.f. 965 ; Bacch. 646 (d’où acc. βεβῶτα, Hpc. 3, 282 ; plur. βεβῶτες, Plat. Tim. 63) ; fém. βεβῶσα, Od. 20, 14 (acc. βεβῶσαν, Plat. Phædr. 254). — D’où pl. q. pf. *ἐβεβάειν, d’où 3 pl. sync. βέβασαν [βᾰ] Il. 17, 286. — Pass. prés. ind. 3 sg. βαίνεται, Arstt. Metaph. 13, 6, 7 ; inf. βαίνεσθαι, Arstt. H.A. 5, 14, 26 ; part. plur. fém. βαινόμεναι, Hdt. 1, 192. — Moy. fut. βήσομαι ; ao. ἐβησάμην, d’où 2 sg. ἐβήσαο, Hh. 1, 141 ; 3 sg. ἐβήσατο, Hh. 1, 49 ; Hés. Sc. 338. Autre ao. ἐβησόμην, d’où 3 sg. ἐβήσετο, Il. 14, 229 ; Od. 7, 135 ; 13, 75, ou sans augm. βήσετο, Il. 3, 262, 312 ; Od. 3, 481.

Étym. R. indo-europ. *gwem-, aller ; cf. lat. veniō, gotique qiman.

βαίνω, iter. imperf. βαίνεσκον; sigm. aor. causat. ἔβησα, poët. βῆσα, Dor. ἔβᾱσα, med. ἐβησάμην, ep. 2 sing. ἐβήσαο, Dor. conj. 1 plur. βάσομεν; aor. mixtus intrans. ep. (ἐ)βήσετο; stamaor. intrans. ἔβην, Dor. ἔβᾱν, poët. 3 sing. βῆ, plur. ἔβαν en βάν, dual. (ἐ)βήτην en βάτην, conj. βῶ, ep. βήω (βείω), Dor. 1 plur. βᾶμες, opt. βαίην; imperat. βῆθι, Dor. βᾶθι, 3 sing. βάτω, 2 plur. βᾶτε; inf. βῆναι, ep. βήμεναι, Dor. βᾶμεν; ptc. βάς βᾶσα βάν; aor. pass. ‑εβάθην in compos.; perf. intrans. βέβηκα, Dor. βέβᾱκα, poët. 3 plur. βεβάασι en βεβᾶσι, inf. βεβηκέναι, poët. βεβάναι, ep. βεβάμεν, ptc. βεβηκώς -κυῖα, βεβαώς, poët. βεβώς βεβαυῖα en βεβῶσα, poët. plur. βεβαῶτες, Att. βεβῶτες, plqperf. intrans. ἐβεβήκειν, poët. en later 3 sing. βεβήκει(ν), plur. βέβασαν; perf. med.-pass. in compos. -βέβα(σ)μαι; fut. intrans. βήσομαι, Dor. βάσομαι en βᾱσεῦμαι, fut. act. causat. ‑βήσω in compos.
1. abs. of met bep. van richting, plaats of doel
a. stappen, lopen, gaan: βῆ δ’ ἀκέων παρὰ θῖνα ... θαλάσσης zwijgend liep hij langs het strand van de zee Il. 1.34; ὁμαλῶς μετὰ ῥυθμοῦ βαίνοντες gelijk op het ritme marcheren Thuc. 5.70; met acc. van richting: τὸ κοῖλον Ἄργος βάς naar het laaggelegen Argos gegaan Soph. OC 378; Πυθῶνος ἀγλαὰς ἔβας Θήβας van Pytho ging je naar het schitterende Thebe Soph. OT 153; met prep. bepaling: ἡ δὲ ἐς δίφρον ἔβαινε zij stapte in de wagenbak Il. 5.837; ἐς δ’ ὄχεα ... ποσὶ βήσετο zij stapte in de wagen Il. 5.745; ἐφ’ ἵππων βάντες op de strijdwagens gesprongen Il. 18.532; προτὶ ἄστυ ... ἐβεβήκει hij ging snel naar de stad Il. 22.21; μετ’ ἴχνια βαῖνε θεοῖο hij volgde het spoor van de godin Od. 2.406; met ptc.: βῆ ... ἀίξασα zij ging met grote sprongen Il. 22.187; met ptc. fut. om intentie aan te geven: βῆ ... ἐξεναρίξων hij ging om te doden Il. 11.101; met adv.: ἁβρὸν βαίνουσα elegant lopend Eur. Med. 1164; ἴσα βαίνων Πυθοκλεῖ net zo lopend als Pythocles Dem. 19.314; overdr.: πᾶς σὸς οἶκος βήσεται δι’ αἵματος heel uw huis zal zwemmen in het bloed Eur. Phoen. 20.
b. weggaan, vertrekken: ἐν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδ’ ἔβησαν zij vertrokken in de schepen naar hun dierbare vaderland Il. 12.16; met ptc. praes.: βῆ φεύγων hij vluchtte weg Il. 2.665; met inf.: βῆ δ’ ἰέναι hij begaf zich op weg Il. 4.199; βῆ δὲ θέειν hij ging rennen Il. 2.183; overdr., eufem.: βεβᾶσι (alle legeraanvoerders) zijn heengegaan (d.w.z. zijn dood) Aeschl. Pers. 1002; overdr.: πῇ ὅρκια βήσεται; waarop zullen onze eden uitlopen? Il. 2.339.
c. (ergens) heengaan, (aan)komen: τίπτε βέβηκας; waarom bent u gekomen? Il. 15.90; ὡς ἀκμαῖος, εἰ βαίη, ἂν μόλοι hoe geroepen zou hij komen, als hij hier zou komen Soph. Ai. 921; overdr.: εἰ ... ἐς τόδ’ ἂν τόλμης ἔβη als hij tot deze mate van durf was gekomen (als hij zo ver had durven gaan) Soph. OT 125; ἐπ’ ἔσχατα βαίνεις u raakt in een extreme situatie Soph. OC 217.
d. perf. stevig staan, (ergens) gevestigd zijn: χῶρος ... ἐν ᾧ βεβήκαμεν het land waar wij terecht zijn gekomen Soph. OC 52; βεβηκὸς σφόδρα met een vaste basis Plat. Tim. 62c; overdr.: τυραννίδα ... εὖ βεβηκυῖαν een stevig gevestigde alleenheerschappij Hdt. 7.164.1; τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι πείσομαι ik zal gehoorzamen aan degenen die aan de macht zijn Soph. Ant. 67; βεβὼς ... ἐπὶ ξυροῦ τύχης in een hachelijke situatie terechtgekomen Soph. Ant. 996.
2. met acc.
a. bestijgen: βήσετο δίφρον (Antenor) besteeg de wagenbak Il. 3.262; ellipt., seks.: τετράποδος νόμον βαίνειν (wat mooi is) bespringen op de wijze van viervoeters Plat. Phaedr. 250e; ook pass.: ἵπποι βαινόμεναι fokmerries Hdt. 1.192.3; overdr. bereiken, overkomen: τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν; welke schuld kwam op mij neer na Pasias? Aristoph. Nub. 30; μ’ ὀδύνα βαίνει pijn overvalt mij Eur. Hipp. 1371.
b. causat. alleen sigm. aor. doen gaan: ὄφρ’ ἐπὶ Βουπρασίου ... βήσαμεν ἵππους tot wij de paarden naar Buprasium hadden gereden Il. 11.756; ἅ νιν ἔβασεν Ἑλλάδ’ ἐς ἀντίπορον die haar naar het aan de overzijde gelegen Hellas heeft doen gaan Eur. Med. 209.

βαίνω, (entst. aus *βᾰνjω ; vom Thema βάω, Cratin. Belkk. An. 1 p. 371.3 προβῶντες Meineke CGF 2.1 p. 88), fut. βήσομαι, dor. βασεῦμαι Theocr. 2.8 ; aor. ἔβην, Hom. auch βάτην, z.B. Il. 1.327 ; ὑπέρβασαν 12.469 ; conj. βείω 6.113 ; καταβείομεν 10.97 ; ἐπιβέωμεν Her. 7.50 ; in derselben Bdtg aor. med. βήσετο Hom. Il. 3.262, 312, 5.745, 8.389, Od. 3.481, ἐβήσετο Il. 14.229, Od. 7.135, 13.75, 15.284, v. v.l. l. βήσατο, ἐβήσατο, vgl. Scholl. Didym. Il. 3.262 προκρίνει μὲν τὴν διὰ τοῦ ε γραφὴν βήσετο, πλὴν οὐ μετατίθησιν ἀλλὰ διὰ τοῦ ᾱ γράφει Ἀρίσταρχος ; idem Scholl. Il. 14.229 Ζηνόδοτος καὶ Ἀριστοφάνης ἐς πόντον ἐβήσετο· καὶ μήποτε ἄμεινον ; – perf. βέβηκα, mit den synkop. Formen, meist bei Dichtern, βεβάασιν, βεβᾶσι, conj. ἐμβεβῶσι, inf. βεβάναι u. ep. βεβάμεν, partic. βεβαώς, βεβαυῖα, zsgzn βεβώς, βεβῶσα, auch in Prosa ; perf. pass. παραβεβάσθαι ; aor. p. παρεβάθην, s. unten. Das faktitive fut. u. aor. βήσω, ἔβησα s. unten. Auf die Wurzel βάω zurückzuführen sind vielleicht die Formen βάτω Soph. Aj. 1414 im Anap., βᾶτε Aesch. Suppl. 191 im Trim., die Imperat. ἔμβα, κατάβα u. ä.
1) Eigtl. den Fuß heben, ausschreiten, Hom. βῆ δʼ ἴμεν, er hob den Fuß zu gehen, er machte sich auf und ging, auch βῆ δὲ θέειν, er begann zu laufen, Il. 11.617 ; βῆ δʼ ἐλάαν 13.27 ; περὶ τρόπιος βεβαῶτα Od. 5.130 ; ἀμφʼ ἑνὶ δούρατι βαῖνε, er spreitete die Beine aus um einen Balken, 5.371. Uebh. schreiten, gehen, wandeln ; nähere Bestimmungen werden hinzugefügt,
   a) mit praeposit. wird die Richtung bezeichnet, wohin, ὡς u. πρός bei Personen, ἐπί bei Personen u. Sachen im feindlichen Sinn, εἰς bei Sachen. Bei Dichtern, bes. Tragg., auch sp.D., steht auch der bloße acc., καὶ νῦν μʼ ὀδύνα βαίνει, kommt über mich, Eur. Hipp. 1371 ; αἶνον ἔβα κόρος, Sättigung folgte dem Lobe, Pind. Ol. 2.95 ; τί χρέος ἔβα με Ar. Nub. 30, aus einem Trag. entlehnt ; μετά τι, nach etwas gehen, um es zu holen ; μετʼ ἴχνια βαῖνε θεοῖο Od. 2.406, er folgte der Göttin, u. ä.
   b) partic. bestimmen die Art u. Weise des Gehens, so ist βῆ φεύγων Il. 2.665 = er floh, βῆ ἀΐξασα Il. 4.74 = sie eilte fort ; das partic. fut. drückt die Absicht aus, βῆ ἐξεναρίξων 11.101.
   c) Zuweilen steht ein wirklicher Objekts-Accus. dabei, wie κέλευθον Pind. frg. 201 ; ὁδόν Sp.; Aesch. sagt umgekehrt πόροι βαίνουσι Ch. 71. Anders ist πόδα βαίνειν, den Fuß in Bewegung setzen, zu fassen, Eur. El. 94, 1173 ; anders ἔβαν νέας Od. 3.162, οἱ μὲν ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας ἀμφιελίσσας, entweder ἔβαν νέας = sie gingen zu den Schiffen, oder zu verbinden ἀποστρέψαντες νέας.
   d) Aehnl. mit adjekt., bes. im neutr. plur., die Art u. Weise des Gehens bestimmend, ἶσα Πυθοκλεῖ, ebenso wie P. gehen, gleichen Schritt mit ihm halten, Dem. 19.314, was oft in VLL zitiert u. von aufgeblasenen Menschen verstanden wird ; falsch faßte es Ath. V.113e auf ; ἁβρά (s. ἁβρός), μεγάλα, Luc. D.Mort. 29.1, große Schritte machen, einherstolzieren ; εὔρυθμα D. Deor. 2.2 ; σαῦλα H.h. Merc. 28 ; ἁβρὸν β. Eur. Med. 1264. Auch μετὰ ῥυθμοῦ, im Takt marschieren, Thuc. 5.70 ; ἐν ῥυθμῷ Plat. Legg. II.670b.
2) dem Zusammenbange nach ist es öfter
   a) weggehen, dahingehen, entfliehen ; Hom. Od. 3.131 βῆμεν δʼ ἐν νήεσσι, zu Schiffe fortgehen ; ἐννέα δὴ βεβάασι Διὸς ἐνιαυτοί, sind hingegangen, vergangen, Il. 2.134 ; κύματα βάντʼ ἐπιόντα τʼ ἰδεῖν Soph. Tr. 115 ; ἔβα, er floh, Ant. 120 u. öfter ; ἐκ βροτῶν βῆναι, aus dem Leben, aus der Welt gehen, O.R. 805 u. so öfter bes. Eur. für sterben, dahingehen, z.B. Suppl. 1163 ; auch Sp.; so ἰκμὰς ἔβη, die Feuchtigkeit verschwand, Il. 17.392 ; übertr., πῇ ὅρκια βήσεται ἥμιν ; wo werden sie hingehen ? was wird aus ihnen werden ? 2.339.
   b) ankommen, ὡς ἀκμαῖος, εἰ βαίη, μόλοι, wie käme er zu rechter Zeit, Soph. Aj. 904 ; so ist 36 ἔβην = ἥκω ; vgl. O.C. 314, 845 u. a.O.
   c) ein Vordringen, in der Vbdg ἐς τόδε τόλμης Soph. O.R. 125 ; ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων 772, so weit in seiner Hoffnung. Vgl. ἐπὶ τοσαύτης βεβηκότες εὐτυχίας Dion.Hal. 6.71.
3) Uebh. sich befinden, wie versari, zu mannigfachen Umschreibungen dienend, διʼ ὀδύνης βαίνειν, im Schmerz wandeln, sich in Schmerz befinden, Eur. Phoen. 1554 ; aber ibd. 20 πᾶς οἶκος βήσεται δι αἵματος, wird untergehen, eigtl. durch Blut od. Mord wandeln ; διὰ μόχθων Heracl. 625 ; διὰ δίκας ἔβα νέμεσις ἐς Ἑλέναν, strafend erreichte sie die Hel., Or. 1361.
4) das perf. drückt bes. das Sein an einem Orte, das sich in einem Zustande Befinden aus ; ἐν κάλλεσιν Aesch. Ag. 898 ; ἐν κακοῖς Soph. El. 1046 ; ἐν πόνῳ O.C. 1361 ; εὖ βεβηκώς, sich in gutem Zustande befinden, gut stehen, Archil. frg. 32 ; Soph. El. 967 ; τυραννὶς εὖ βεβηκυῖα Her. 7.164. Bes. festen Fuß gefaßt habend, fest stehend (VLL βεβαίως ἑστηκώς); ἐπὶ τῆς γῆς βεβηκότες, dem ἐφʼ ἵππων κρέμασθαι entggstzt, Xen. An. 3.2.19 ; vgl. βεβηκυίας τῆς οἰκίας ἐν δαπέδῳ Oec. 8.17 ; στασιμωτέρως βέβηκε Plat. Tim. 55e ; ἐπὶ μέσου Parm. 138c ; ἐπὶ σμικροτάτου ποδός Polit. 270a ; ἐπὶ γῆς βεβῶτες Tim. 63c. So auch Sp., γωνία ἐπί τινος βεβ. Pol 54.6 ; βεβηκυῖα μάχη Plut. u. A.; τὸ βεβηκός, Festigkeit, Beständigkeit, Sp. Damit ist zu vgl. βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας βέβηκεν Aesch. Ag. 36, liegt auf der Zunge, verschließt den Mund, wie χρυσέα κλῂς ἐπὶ γλώσσῃ βέβ. Soph. O.C. 1055 ; βεβὼς ἐπὶ ξύρου τύχης Ant. 983, Eur. Herc.Fur. 630 u. öfter bei Sp., sich in dem entscheidenden Moment, in der höchsten Gefahr befinden ; οἱ ἐν τέλει βεβῶτες, = ὄντες, Soph. Ant. 67 ; ἐν μάχῃ βεβώς Eur. Suppl. 850.
5) bei Gramm. = scandieren, nach B.A. p. 85 ἐπὶ τοῦ ῥυθμοῦ, τὸν στίχον ; μέτρον κατὰ πόδα δακτυλικὸν βαινόμενον Dion.Hal. C.V. 4.
6) in trans. Bdtg, besteigen, vom Begatten bes. der Tiere, βαίνειν καὶ παιδοσπορεῖν Plat. Phaedr. 250e ; pass., besprungen werden, ἵπποι βαινόμεναι Her. 1.192 ; vgl. Arist. H.A. 5.14. – Sonst gehören der trans. Bdtg »in Bewegung setzen«, »gehen machen« das fut. βήσω u. der aor. ἔβησα an ; φῶτας βῆσεν ἀφʼ ἵππων, ließ sie absteigen, warf sie hinab, Il. 16.810 ; ἐξ ἵππων βῆσε κακῶς ἀέκοντας, brachte sie vom Wagen herunter, 5.164 ; βάσομεν ὄκχον κελεύθῳ ἐν καθαρᾷ Pind. Ol. 6.24 ; ἔβησεν ἐς Ἑλλάδα Eur. Med. 209 ; El. 589 ; βῆσα Ἠμαθίην ἐς Ἄρεα Add. 9 (VII.238). Vgl. βήσετο δίφρον Il. 3.262, er bestieg den Wagen. – Die 3. pers. sing. plusqpft. activ. βεβήκει und ἐβεβήκει gebraucht Hom. als einfaches praeterit., aor. oder imperfect.; daneben ist die Auffassung als eines wirklichen plusquamperf. nur an einigen Stellen statthaft, vielleicht an keiner notwendig ; wobei noch zu bedenken, daß Hom. auch den eigentlichen aor. überall als plusquamperf. gebraucht ; s. βεβήκει Il. 1.221, 6.313, 495, 16.751, 856, 864, 17.137, 706, 22.362, Od. 1.360, 3.410, 6.11, 8.361, 10.388, 12.312, 13.164, 14.483, 15.464, 17.26, 61, 18.185, 20.144, 21.354, 22.433, 23.292, ἐβεβήκει Il. 6.513, 11.296, 446, 13.156, 20.161, 22.21, 23.391 (v.l. κοτέουσα βεβήκει Scholl.); in allen diesen Stellen ist βεβήκει ἐβεβήκει. Versende. Die anderen Personen dieses plusquamperf. außer βεβήκει kommen bei Hom. nicht vor. Vgl. die dem βεβήκει ähnliche u. ähnlich gebrauchte Form βεβλήκει s.v. βάλλω.

βαίνω

A
3 sing. fut. in mid. form βήσεται Il. 2.339.

Aor. ἔβην Il. 24.766: Od. 9.177. βῆν Od. 9.196, Od. 10.60, 169, 407, Od. 12.367.

2 sing. ἔβης Il. 9.107.

3 sing. ἔβη Il. 1.311, 424, Il. 2.47, 187, Il. 3.261, etc.: Od. 1.427, Od. 2.18, 27, 173, Od. 4.701, etc. βῆ Il. 1.34, 44, 439, Il. 2.16, etc.: Od. 1.102, 119, 441, Od. 2.5, 10, etc.

3 dual ἐβήτην Il. 6.40. βήτην Il. 8.115, Il. 12.330, Il. 14.281, 285, etc.: Od. 8.49, Od. 17.200, Od. 22.202, 378. βάτην Il. 1.327, Il. 5.778, Il. 9.182, 192, etc.: Od. 24.361.

1 pl. ἔβημεν Od. 14.241. βῆμεν Od. 3.131, Od. 9.85, 150, Od. 10.56, etc.

3 pl. ἔβησαν Il. 8.343, Il. 11.460, Il. 12.16, Il. 13.332, etc.: Od. 5.107, Od. 24.301. βῆσαν Od. 20.158, Od. 21.188. ἔβαν Il. 1.391, 606, Il. 2.302, Il. 3.113, Il. 7.429, etc.: Od. 1.211, 424, Od. 3.11, 162, 396, etc. βάν Il. 4.209, Il. 10.150, 273, 297, Il. 12.106, etc.: Od. 4.779, Od. 8.56, 109, Od. 15.109, 295, etc.
Subj. βήω Il. 6.113.

3 pl. βῶσι Od. 14.86.
Opt. βαίην Il. 24.246.

Pple. βάς, βάντος Il. 5.239, Il. 6.65, Il. 10.576, Il. 18.532: Od. 2.419, Od. 4.48, 680, Od. 5.56, Od. 8.296, 314, 450, 456, etc.

Infin. βήμεναι Il. 17.504: Od. 8.518, Od. 14.327, Od. 19.296. βῆναι Il. 13.459, Il. 14.24.

2 sing. pf. βέβηκας Il. 15.90.

3 sing. βέβηκε Il. 16.69, Il. 23.481.

3 pl. βεβάασι Il. 2.134.

3 sing. plupf. ἐβεβήκει Il. 6.513, Il. 11.296, 446, Il. 13.156, etc. βεβήκει Il. 1.221, Il. 6.313, 495, Il. 16.751, 856, etc.: Od. 1.360, Od. 3.410, Od. 6.11, Od. 8.361, Od. 10.388, etc.

3 pl. βέβασαν Il. 17.286.

Pple. βεβαώς Il. 14.477.

Acc. sing. masc. βεβαῶτα Od. 5.130.

Fem. βεβῶσα Od. 20.14.

Infin. βεβάμεν Il. 17.359, 510.

3 sing. aor. mid. ἐβήσετο Il. 14.229: Od. 7.135, Od. 13.63, 75, Od. 15.284. βήσετο Il. 3.262, 312, Il. 5.745, Il. 8.389: Od. 3.481.
B
3 sing. aor. βῆσε Il. 1.310, Il. 5.164, Il. 16.810.

1 pl. ἐβήσαμεν Od. 11.4. βήσαμεν Il. 11.756.

3 pl. βῆσαν Il. 1.438.

1 pl. subj. βήσομεν Il. 1.144.
(ἀμφι-, ἀνα-, ἀπο-, δια-, εἰσ-, εἰσανα-, ἐκ-, ἐκδια-, ἐμ-, ἐξανα-, ἐξαπο-, ἐπεμ-, ἐπι-, ἐσκατα-, κατα-, μετα-, παρα-, περι-, προ-, προσ-, ὑπερ-, ὑπερκατα-.)
I
Intrans. in all forms except those under (B).
- 1
  To go, go one’s way, take one’s way: παρὰ θῖνα θαλάσσης Il. 1.34. Cf. Il. 1.44, 311, 424, Il. 2.16, 47, Il. 4.443, 495, etc.: οἶκόνδε Od. 1.424. Cf. Od. 1.102, 119, 427, Od. 2.18, 406, Od. 3.131, Od. 9.196, etc.
  
  Of something inanimate: ἰκμὰς ἔβη (i.e. finds its way inwards, making way for the unguent) Il. 17.392.
- 2
  Of immaterial things, to go, pass. εὐχωλαί Il. 8.229. Cf. Il. 2.339.
  
  So of time: ἐννέα βεβάασιν ἐνιαυτοί (have passed) Il. 2.134.
- 3
- - a
    In pf. of the state or condition of going: ἔχων εὔληρα βέβηκε (is going, i.e. is driving the chariot) Il. 23.481: περὶ τρόπιος βεβαῶτα (bestriding it and being carried along with it) Od. 5.130.
  - b
    In plupf., of being in the act or attitude of going: Οὔλυμπόνδε βεβήκει (was in motion to go, i.e. started or set out to go, took her way) Il. 1.221. Cf. Il. 6.313, 495, Il. 11.446, Il. 16.751, 856 = Il. 22.362, Il. 16.864, Il. 17.706, Il. 22.21, Il. 23.391: Od. 1.360 = Od. 21.354, Od. 8.361, Od. 10.388, Od. 13.164, Od. 15.464, Od. 17.26, 61, Od. 18.185 = Od. 19.503 = Od. 22.433, Od. 19.47 = Od. 20.144, Od. 23.292.
    
    But in strict plupf. sense: Ἄϊδόσδε βεβήκει Od. 3.410 = Od. 6.11.
    
    Without complementary words, strode along Il. 6.513, Il. 11.296, Il. 13.156, Il. 20.161.
- 4
  To start or set out to go, run, etc.: βῆ θέειν Il. 2.183, βῆ ἰέναι Il. 4.199. Cf. Il. 5.167, Il. 6.296, Il. 13.27, Il. 20.32, Il. 23.229, etc.: Od. 1.441, Od. 2.298, Od. 4.779, Od. 14.87, 501, etc.
- 5
  To move oneself into a specified position, get on to, into, out of, something: ἐς ἅρματα Il. 5.239, ἐς ἀσαμίνθους Il. 10.576. Cf. Il. 5.364, 745, Il. 6.65, Il. 17.504, Il. 18.532, Il. 23.132, etc.: ἐξ ἀσαμίνθου Od. 3.468. Cf. Od. 3.481, 492, Od. 4.48, Od. 12.229, Od. 21.51, etc.
  
  So with acc.: βήσετο δίφρον (mounted it) Il. 3.262 = 312.
  
  Without the acc.: ἄπιθεν βῆ Ἀχιλλεύς (mounted after him) Il. 19.397.
  
  Of going (on board a ship): ἐπὶ νηὸς ἔβαινεν Il. 13.665. Cf. Od. 2.416, Od. 8.501, Od. 9.177, Od. 11.534, Od. 15.284, 547.
  
  Of disembarking (from a ship): ἐκ νηὸς βῆ Il. 1.439. Cf. Od. 3.12, Od. 13.116.
  
  Sim.: ἐπʼ ἠπείρου βῆμεν Od. 9.85 = Od. 10.56.
- 6
  With adverbs and prepositions.
- - a
    With ἀμφί as prep., to bestride: ἀμφʼ ἑνὶ δούρατι βαῖνεν Od. 5.371.
    
    So, to bestride and protect (a fallen friend) (cf. ἀμφιβαίνω 4, περιβαίνω): ἀμφʼ αὐτῷ βαῖνεν Il. 5.299. Cf. Il. 14.477, Il. 17.4, 359, 510.
    
    Sim. with περί: περὶ πατρόκλῳ βαῖνεν Il. 17.6. Cf. Il. 17.4, 137: Od. 20.14.
    
    Of bestriding the body of a foe with a view to dragging it off: Τρῶες περὶ Πατρόκλῳ βέβασαν Il. 17.286.
    (For the time indicated in these cases by the pf. and plupf. cf. (3).)
  - b
    With ἀνά.
  - - α
      To mount a chariot, etc.: ἀνʼ ἔβη Πρίαμος Il. 3.261. Cf. Il. 3.311, Il. 17.541: Od. 6.253.
      
      Sim. with παρά, to mount a chariot(and stand) beside another: πὰρ μαχάων βαινέτω (βαῖνεν) Il. 11.513, 518.
      
      Also with παρά as prep.: πὰρ δέ οἱ Ἶρις ἔβαινεν Il. 5.365.
    - β
      To go on board a ship: ἀνʼ αὐτοὶ βάντες (βαίνομεν) Od. 2.419 = Od. 4.579, Od. 11.5. Cf. Od. 13.75.
  - c
    With ἐκ.
  - - α
      To dismount from a chariot: ἐκ δʼ ἔβαν αὐτοί Il. 3.113.
    - β
      To disembark from a ship: ἐξ αὐτοὶ βαῖνον Il. 1.437. Cf. Od. 3.11,Od. 4.785, Od. 9.150 = 547 = Od. 12.6, Od. 15.499.
  - d
    With μετά of crossing an indicated line: μετὰ δʼ ἄστρα βεβήκει (had crossed the meridian) Od. 12.312, Od. 14.483.
  - e
    For περί, παρά see a b.
- 7
  To come: τίπτε βέβηκας; (hast thou come) Il. 15.90, πόλις ἐπὶ πᾶσα βέβηκε (has come to encounter us) Il. 16.69.
II
Trans. in forms (B).
To cause to take a specified position: ἄν Χρυσηΐδα βήσομεν (let us put her on board) Il. 1.144, ἐς ἑκατόμβην βῆσεν (put it on board) 310, ἐξ ἑκατόμβην βῆσαν (landed it) 438, τοὺς ἐξ ἵππων βῆσεν (thrust or knocked off) Il. 5.164, βήσαμεν ἵππους (brought to a stand, stopped) Il. 11.756, φῶτας βῆσεν ἀφʼ ἵππων Il. 16.810: ἐν τὰ μῆλα ἐβήσαμεν (put them on board) Od. 11.4.

βαίνω (βαίνει; -ων, -οισα, -ον: impf. ἔβαινον, -ε: aor. 2, intrans. ἔβᾶν, -ᾶ, -ᾰν; βάντες; βᾶμεν: pf. βέβᾶκεν: aor. 1 subj., trans. βάσομεν)

1 come, go
- a abs. “πεύθομαι δʼ αὐτὰν (= βώλακα) κατακλυσθεῖσαν ἐκ δούρατος ἐναλίαν βᾶμεν σὺν ἅλμᾳ ἑσπέρας ὑγρῷ πελάγει σπομέναν” P. 4.39 ταχέες ἔβαν P. 4.180 ἀκλεὴς δʼ ἔβα fr. 105b. 3. Μοίσαις γὰρ ἀγλαοθρόνοις ἑκὼν Ὀλιγαιθίδαισίν τʼ ἔβαν ἐπίκουρος O. 13.97 Θεανδρίδαισι δʼ ἀεξιγυίων ἀέθλων κάρυξ ἑτοῖμος ἔβαν N. 4.74 ἄγγελος ἔβαν, πέμπτον ἐπὶ εἴκοσι τοῦτο γαρύων εὖχος N. 6.57
- b followed by subs. with local suffix. Ἀμύκλαθεν γὰρ ἔβα N. 11.34 ὅσοι Τροίανδʼ ἔβαν I. 4.36 ὃς Οὔλυμπόνδʼ ἔβα I. 4.55
- c c. prep.,
- - α ἐπί, ἄλλα δʼ ἐπʼ ἄλλον ἔβαν ἀγαθῶν O. 8.12 καὶ πάγκαρπον ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν ἐργμάτων ἀκτὶς καλῶν ἄσβεστος αἰεί I. 4.41 ἁλὸς ἐπὶ κῦμα βάντες ἦλθον ἄγγελοι Pae. 6.100
  - β ἐς, ῥοαὶ δʼ ἄλλοτʼ ἄλλαι ἐς ἄνδρας ἔβαν O. 2.34 ἐς θαλάμου μυχὸν εὐρὺν ἔβαν N. 1.42 ἐς δίφρον Μοισᾶν ἔβαινον κλυτᾷ φόρμιγγι συναντόμενοι I. 2.2
  - γ πρός, οἶοι Λιβύσσας ἀμφὶ γυναικὸς ἔβαν Ἴρασα πρὸς πόλιν P. 9.105
  - δ σχεδόν, τὶν γὰρ εὔφρων ἕψεται πρώτα θυγάτηρ ὁδοῦ δάφνας εὐπετάλου σχεδὸν βαίνοισα πεδίλοις v. σχεδόν Παρθ. 2. 70.
- d c. acc. cogn. Αἰολεὺς ἔβαινε Δωρίαν κέλευθον ὕμνων *fr. 191*
- e part., going, walking ἀσθενεῖ μὲν χρωτὶ βαίνων sc. Philoktetes P. 1.55 κατʼ Ὄλυμπον ἄλοχος Ἥβα τελείᾳ παρὰ ματέρι βαίνοισʼ ἔστι, καλλίστα θεῶν N. 10.18 cf. Παρθ. 2. 70, supra.
- f met. τῶν νῦν δὲ καὶ Θρασύβουλος πατρῴαν μάλιστα πρὸς στάθμαν ἔβα P. 6.45 τὸ τὠργείου φυλάξαι ῥῆμʼ ἀλαθείας < -> ἄγχιστα βαῖνον (ὁδῶν supp. Hermann, ἐτᾶς Bergk) I. 2.10
2 aor. 1 trans., made to travel ὄφρα κελεύθῳ τʼ ἐν καθαρᾷ βάσομεν ὄκχον O. 6.24
3 frag. ]βαμεν ἐξ Ὀλύμπου[ Πα. 22b. 6. ἐπὶ λεπτῷ δενδρέῳ (βαίνειν) ubi fort. βαίνειν Pindaro tribuendum fr. 230.
4 in tmesis. ἐπὶ μὰν βαίνει v. ἐπιβαίνω O. 7.45

…ὑπογράψασα, ἀγαθῶν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν εὑρήματα, κατὰ τούτους ἀναγκάζει καὶ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι, ὃς δʼ ἂν ἐκτὸς βαίνῃ τούτων, κολάζει · καὶ ὄνομα τῇ κολάσει ταύτῃ καὶ παρʼ ὑμῖν καὶ ἄλλοθι πολλαχοῦ, ὡς εὐθυνούσης τῆς δίκης…

Plato, Protagoras
…δὲ λαὸν ἅπαντα. ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψεν ὀφθαλμοὺς ῥῖνάς θʼ · ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων ἐκ χροὸς ἕλκε δόρυ, προτὶ δὲ φρένες αὐτῷ ἕποντο · τοῖο δʼ ἅμα ψυχήν τε καὶ ἔγχεος ἐξέρυσʼ αἰχμήν…

Homer, Iliad
…ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκεν ἵππουριν, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν · εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ, βῆ δʼ ἰέναι, μάλα δʼ ὦκα θέων Αἴαντι παρέστη. Ἕκτωρ δʼ ὡς εἶδεν Τεύκρου βλαφθέντα βέλεμνα, Τρωσί τε…

Homer, Iliad
….. αὖθι κάκκας νυ δυϊαν βοᾶν ἀμφαίνω. ὁρῶ τάδε φροίμια πράξαν πόνων βιαίων ἐμῶν. ἠὲ ἠέ. βαῖνε φυγᾷ πρὸς ἀλκάν · βλοσυρόφρονα χλιδᾷ δύσφορα ναῒ κἀν γᾷ. γαϊάναξ προτάσσου. σοῦσθε σοῦσθʼ ἐπὶ βᾶ ριν ὅπως…

Aeschylus, Suppliant Women
…νηὶ μελαίνῃ καὶ σπεῖσαν μακάρεσσι θεοῖς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, βάν ῥʼ ἴμεν · ἦρχε δʼ ἄρα σφιν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων, φόρμιγγʼ ἐν χείρεσσιν ἔχων, ἐρατὸν κιθαρίζων ,…

NA, Homeric Hymns
…ἴδον ὄμματα φωτός · ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι. ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ, βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν. οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω ἀφίκοντο, αὐτοὶ μέν ῥʼ…

Homer, Iliad
…μῦθον ἔειπε · φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνη ἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπως ἔσται τάδε ἔργα. Αἰνείας ὅδʼ ἔβη κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ ἀντία Πηλεΐωνος, ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων. ἀλλʼ ἄγεθʼ, ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσω αὐτόθεν…

Homer, Iliad
…. οὐδʼ εἴα κλαίειν Πρίαμος μέγας · οἳ δὲ σιωπῇ νεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπινήνεον ἀχνύμενοι κῆρ, ἐν δὲ πυρὶ πρήσαντες ἔβαν προτὶ Ἴλιον ἱρήν. ὣς δʼ αὔτως ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ νεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπινήνεον ἀχνύμενοι κῆρ, ἐν δὲ πυρὶ πρήσαντες…

Homer, Iliad
…οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός. τοιγὰρ διʼ ὀρθῆς τήνδʼ ἐναυκλήρεις πόλιν. ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα. φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης. τί δʼ ἔστιν ; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα. γνώσει, τέχνης…

Sophocles, Antigone
…θᾶσσον ἰόντα εἰπεῖν ὅττι ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος. ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος, βῆ δʼ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο, ὅς τʼ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τʼ ἄνδρας τʼ ἐρεθίζων…

Homer, Iliad

Menu

Word wheel

βαίνω

Saved

Recent