ἄρα

ἄρᾰ, Ep. ῥά (which is enclitic and used after monosyllables, ἦ, ὅς, γάρ, etc., or words ending in a vowel or diphthong, e.g. ἐπεί), before a consonant ἄρ (perh. cf. Lith. iȓ ‘andʼ): expressing consequence, then, or mere succession, there and then, and in many derived uses.

• A EARLIER USAGE: to denote,
• • I immediate transition, there and then, straightway, ὣς φάτο βῆ δʼ ἄρʼ Ὄνειρος Il. 2.16: after a part., ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο 1.68, al.; πυθόμενος . . εἶπε ἄ. Hdt. 4.134, cf. 9.9; ἐρωτώσης τῆς μητρὸς ἀπεκρίνατο ἄρα X. Cyr. 1.3.2; with other Particles, δέ, ἦ, ὡς, etc., cf. ὁ δὲ Ἀστυάγης ἄ. εἶπεν ib. 4.10: also after Advbs. of Time, τότε δή ῥα, τῆμος ἄρα, etc.; οὕτως ἄρα Pl. Phdr. 259b; often in apodosi, as αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ θηήσατο . . αὐτίκʼ ἄρʼ ἤλυθεν Od. 5.77; repeated τὼ μὲν ἄρʼ . . κεῖντο ἡ δʼ ἄρʼ . . ἀγόρευε Il. 21.426: in enumerations, e. g. in Homerʼs catalogue, then, next, οἱ δʼ ἄρʼ Ἀθήνας εἶχον 2.546; so in genealogies, Σίσυφος . . ὁ δʼ ἄ. Γλαῦκον τέκεθʼ υἱόν 6.154.
  • • 2 to draw attention, mark you! τὸν τρεῖς μὲν ἐπιρρήσσεσκον . . τῶν ἄλλων Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἶος 24.456; with imper., ἀλλʼ ἄγε δὴ κατʼ ἄρʼ ἕζευ 24.522: to point a moral or general statement, φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή 5.532.
  • II connexion, such as,
  • • 1 that of antecedent and consequent, οἰνοχόει . . ἄσβεστος δʼ ἄρʼ ἐνῶρτο γέλως 1.599, cf. 24.507; τοὔνεκʼ ἄρʼ ἄλγεʼ ἔδωκε 1.96; freq. with οὕνεκα in protasi, 7.140, al.: also in questions, τίς τʼ ἄρ τῶν ὄχʼ ἄριστος ἔην; who then (say you) was . . ? 2.761: with demonstr. Pronoun in recapitulation, ἀλλʼ υἱὸν Πριάμοιο . . τόν ῥʼ Ὀδυσεὺς βάλε he it was, whom . ., 4.501: freq. in such phrases as ὣς ἄρα φωνήσας 2.35, al.; ὣς ἄρʼ ἔφη 1.584, al.; ἦ ῥα 3.355, al., thus, then he spoke.—This usage is universal in Greek.
    • 2 explanation of that which precedes, χωόμενον κατὰ θυμὸν ἐϋζώνοιο γυναικὸς τήν ῥα . . ἀπηύρων whom (and for this cause he was angry) they had taken away, 1.429; εἰ μὴ ὑπερφίαλον ἔπος ἔκβαλε . . φῆ ῥʼ ἀέκητι θεῶν φυγέειν for he said, Od. 4.504: freq. with οὕνεκα; so with relatives, ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοί the very one which . ., Il. 7.182.
• B LATER USAGE, always with inferential force: 1. in drawing conclusions (more subjective than οὖν), ἄριστον ἄ. ἡ εὐδαιμονία Arist. EN 1099a24; δῆλον ἄ. Id. Pol. 1295b33; in pseudo-syllogistic conclusions, Id. SE 174b11, Rh. 1401a3, al.: esp. by way of informal inference, as it seems, οὐκ ἄ. σοί γε πατὴρ ἦν Πηλεύς Il. 16.33; οὐδʼ ἄ. πως ἦν ἐν πάντεσσʼ ἔργοισι δαήμονα φῶτα γενέσθαι 23.670; μάτην ἄρʼ, ὡς ἔοικεν, ἥκομεν S. El. 772; οὕτω κοινόν τι ἄ. χαρᾷ καὶ λύπῃ δάκρυά ἐστιν so true is it that . ., X. HG 7.1.32; πολὺ γὰρ ἀμείνων ἄ. ὁ τοῦ ἀδίκου ἢ ὁ τοῦ δικαίου βίος Pl. R. 358c; ἦν ἄ. πυρός γʼ ἕτερα . . θερμότερα Ar. Eq. 382; ὦ τλῆμον ἀρετή, λόγος ἄρʼ ἦσθα Trag.Adesp. 374; so in announcing the discovery or correction of an error, as οὐκ ἐννενοήκαμεν ὅτι εἰσὶν ἄ. . . Pl. R. 375d; φαίνεται πρὸ ποδῶν ἡμῖν κυλινδεῖσθαι καὶ οὐχ ἑωρῶμεν ἄρʼ αὐτό ib. 432d; εἰκότως ἄ. οὐκ ἐγίγνετο· ὡς γὰρ ἐγὼ νῦν πυνθάνομαι. . X. An. 2.2.3.
• • • 2 in questions, expressing the anxiety of the questioner, τίς ἄ. ῥύσεται; who is there to save ? A. Th. 92; so in exclamations to heighten the expression of emotion, οἵαν ἄρʼ ἥβην . . ἀπώλεσεν what a band of youth was that . . ! Id. Pers. 733; so ὡς ἄρα ib. 472, S. Fr. 577; τί μʼ ἄ. τί μʼ ὀλέκεις; Id. Ant. 1285; τί οὖν . . ἄ. X. Oec. 6.2; πῶς ἄ.; οὕτως ἄ., etc.; ἄ. alone, ἔζης ἄ. S. Fr. 686: esp. in ironical comments, Ar. Av. 476, 1371, etc.
    • 3 epexegetic, namely, ἐρῶ, ὡς ἄ. . . Pl. Tht. 152d, cf. 156e.
    • 4 for τοι ἄρα, τἄρα, v. sub τοι II.2.
    • 5 εἰ (or ἐάν) μὴ ἄ. unless perhaps, Pl. Ap. 38b, D. 58.4; separated from εἰ μή, Id. 9.20; with irony, εἰ μὴ ἄ. ἡ τῆς ἀρετῆς ἐπιμέλεια διαφθορά ἐστιν X. Mem. 1.2.8.
    • 6 in hypothetical clauses, to indicate the improbability of the supposition, ἢν ἄ. ποτὲ κατὰ γῆν βιασθῶσιν Th. 1.93, etc.; or simply, perhaps (sts. separated from εἰ), εἴ τις οὖν ὑμῶν ἄ. . . ὑπελάμβανεν D. 21.8; εἴ τις ἰδίᾳ τινὰ δεδιὼς ἄ. ἀπρόθυμός ἐστιν Th. 4.86.
• C IN CRASIS, freq. τἄρα, μεντἄρα, οὐτἄρα: also δήξομἄρα for δήξομαι ἄ., Ar. Ach. 325; οἰμώξετἄρα, κλαύσἄρα, Id. Th. 248, Pax 532: also in Trag., E. Hyps.Fr. 34.86.
• D ἄρα never stands first in the sentence in Classical Greek (Arist. Mech. 851a22 is corrupt), but is found at the beginning of an apodosis in Ev.Matt. 12.28, Ep.Rom. 10.17, and first in a sentence, Ev.Luc. 11.48, Vett.Val. 305.20; in conclusion of syllogism, Herm. ap. Stob. 3.11.31.

ἄρα, ep. ἄρ u. enklit. ῥα, von ἄρω, also Verknüpfung zweier Begriffe. Am häufigsten bei den Epikern,
1) die Aufeinanderfolge der Begebenheiten andeutend, nun, da, z.B. ἃς φάτο, βῆ δʼ ἄρʼ ὄνειρος Il. 2.16 ; νὺξ δʼ ἄρʼ ἐπῆλθε κακὴ –, ὗε δʼ ἄρα Ζεύς Od. 14.457. So die häufigen Vrbdgn : ἃς ἄρα φωνήσας, ἡ μὲν ἄρʼ ἃς εἰποῦσα, u. καί ῥα, οὐδʼ ἄρα, u. mit Zeitpartikeln, ἐπεί ῥα, ὅτε ῥα, ὅτε δή ῥα, wobei es oft den Begriff der schnellen Folge ausdrückt, sofort, sogleich, vgl. αὐτάρ, εἶθαρ, ἄφαρ ; ὁ δʼ ἄρʼ ὦκα παρέδραμεν Il. 10.350. Auch beim Aufzählen einzelner Dinge, nun, ferner, Il. 2.546, 615.
2) Es verknüpft dah. bes. Korrelativsätze, ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης, ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοί Il. 7.182 ; ἦμος – τῆμος ἄρα 24.789, u. so öfter εὖτʼ ἄρα, ὅτʼ ἄρα, ἃς ἄρα, gerade so, z.B. Od. 6.235 ; Pind. Ol. 6.52. Bes. bei Demonstrativen, wenn ein schon genannter Gegenstand wieder aufgenommen wird, ἀλλʼ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε – τόν ῥʼ Ὀδυσεὺς βάλε δουρί Il. 4.501, diesen also, diesen nun ; so oft ταῦτʼ ἄρα, τοῖος ἄρα. – Von diesen beiden Arten des Gebrauchs ist in Prosa die Anknüpfung des Nachsatzes durch ἄρα geblieben, ἀκούσας, ἔλεγε ἄρα Her. 9.9 ; ἐρωτώσης τῆς μητρός, ἀπεκρίνατο ἄρα, Xen. Cyr. 1.3.2 ; An. 4.6.15 u. sonst, doch selten.
3) Auch einen innern Zusammenhang bezeichnet es, nicht wie οὖν, folglich, streng folgernd u. schließend, sondern, was sich von selbst ergibt, od. man vermuten kann, nun, also, anführend, τοὔνεκʼ ἄρʼ ἄλγεʼ ἔδωκεν Il. 1.96, deswegen also ; τὰ μὲν ἄρ που ἐπέκλωσαν θεοὶ αὐτοί Od. 11.139 ; u. so oft bei Angabe eines Grundes, ἐπεί ῥα, ὅτι ῥα, weil ja, da ja, τὸ δὲ χρηστήριον τοῖσι ἐν Συρίῃ Ἀγβατάνοισι ἔλεγε ἄρα, wie nämlich aus dem Vorigen erhellt, Her. 3.64. So auch bei Attikern sehr gew., μάτην ἄρʼ ὡς ἔοικεν ἥκομεν Soph. El. 762 ; ὑφʼ οὗ φονέως ἄρʼ ἐξέπνευσας, durch den du also sterben mußtest, Aj. 1005 ; πολὺ γὰρ ἀμείνων ἄρα ὁ τοῦ ἀδίκου ἢ ὁ τοῦ δικαίου βίος Plat. Rep. II.358c ; ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἄρα τούτων ποιήσω Apol. 34c.
4) Dah. steht es oft in Fragesätzen, τίς τʼ ἂρ τῶν ὄχʼ ἄριστος ἔην ; wer war denn nun von ihnen der beste ? Il. 2.761 ; τίς ἄρα ῥύσεται, wer wird uns nun retten ? Aesch. Spt. 90 ; τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει ; Soph. Ant. 1282 ; τίς σε, τέκνον, τίς σʼ ἔτικτε τῶν μακραιώνων ἄρα ; O.C. 1444 ; und oft in Prosa τί ἄρα, τί ποτʼ ἄρα, Plat. Phaedr. 228d, Phil. 52d. Ebenso in Ausrufungen, ὦ δαῖμον, ὡς ἄρʼ ἔψευσας φρενῶν Πέρσας Aesch. Pers. 719 ; ὅρα, τίς ἄρʼ ἦν, wer warʼs nur ! Soph. O.C. 118 ; ὧ Ζεῦ – οἵους ἄρα ἔχω ἑταίρους Xen. Cyr. 2.2.10.
5) Oft liegt darin, daß etwas überraschend, wider Erwarten sich an etwas Früheres anreiht ; diesen Ausdruck der Befremdung, des Verblüfftseins, macht Hartung in seiner Lehre von den Partikeln I.p. 422 zum Hauptbegriff ; er paßt aber nur in der kleinern Zahl der Stellen ; οὐδʼ οἵ γʼ ὡρμήθησαν ἐπʼ ἀνδράσιν, ἀλλʼ ἄρα τοί γε – περισσαίνοντες ἀνέσταν Od. 10.214 ; κἀξ ἀγεννήτων ἄρα – μῦθοι καλῶς πίπτουσι, wie unser also auch, Soph. Tr. 61. Dah. drückt es oft die Enttäuschung von einer falsch gefaßten Meinung aus, bes. in der Formel ἦν ἄρα, z.B. σὺ δʼ οὐκ ἄρα τοῖος ἔησθα Od. 16.420, du warst also nicht so, d.i. du bist nicht ein solcher, wie ich meinte ; οὐκ ἄρα σοίγε πατὴρ ἦν Πηλεύς Il. 16.33 ; οὔτʼ ἄρʼ ὅ γʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται – ἀλλά 1.93 ; ὅδʼ ἦν ἄρʼ ὁ ξυλλαβὼν ἐμέ Soph. Phil. 966, der also ist ! πόθος καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις O.C. 118 ; Κύπρις οὐκ ἄρʼ ἦν θεός Eur. Hipp. 360 ; σὺ δʼ ἀχάριστος ἦσθʼ ἄρα Ar. Vesp. 451 ; οὐ σὺ μόνος ἄρʼ ἦσθʼ ἔποψ Av. 280 ; ὅτι οὐκ ἄρʼ ἦν φιλόσοφος, ἀλλά τις φιλοσώματος, daß er eben kein Philosoph ist (wie wir meinten), Plat. Phaed. 68b ; οὐκ ἄρʼ ἀγαθὸς τὰ πολιτικὰ Περικλῆς ἦν ἐκ τούτου τοῦ λόγου Gorg. 516d ; ταῦτα ἀκούσας ὁ Κῦρος ἐπαίσατο ἄρα τὸν μηρόν Xen. Cyr. 7.3.6 ; vgl. 8.2.2 ; – πρὶν μὲν – νῦν δὲ ἄρα Plat. Crit. 46d, Phaed. 68a ; vgl. Rep. X.600c.
6) wie nämlich, eine Erläuterung anknüpfend, κρατερῶς ἐμάχοντο, λαοῖσιν καθύπερθε πεποιθότες ἠδὲ βίηφιν. οἱ δʼ ἄρα χερμαδίοισιν ἀπὸ πύργων βάλλον Il. 12.154 ; so häufig in Prosa, bes. nach ὅτι u. ὡς, wo dadurch ausgedrückt wird, daß das Angeführte nicht des Redenden Meinung sei (vgl. 5): ὡς ἄρα καὶ οἱ θεοὶ πολλοῖς βίον κακὸν ἔνειμαν Plat. Rep. II.364b ; neben γάρ Prot. 315c, Gorg. 469d ; ὡς ἄρα γιγνώσκων Xen. An. 5.6.29 ; ἀκούω τινὰ διαβάλλειν ἐμὲ ὡς ἐγὼ ἄρα ἐξαπατήσας 5.7.5 ; vgl. Dem. 21.183.
7) εἰ ἄρα, ἐὰν ἄρα, wenn etwa, ob vielleicht, oft bei Plat., Theaet. 151c ; ἄκουε, εἴ τι ἄρα λέγω Rep. IV.433a ; ἢν ἄρα, wenn allenfalls, Thuc. 1.93 ; εἰ μέν τις καὶ ἄλλος ἄρα ἡμῖν ἐστι διαβατέος, οὐκ οἶδα Xen. An. 2.4.6 ; vgl. 5.1.13 ; εἰ μὴ ἄρα, wie nisi forte, oft ironisch ; σκοπῶμεν, μή πη ἄρʼ ἐξαπατώμεθα Plat. Hipp. mai. 293e.

ἄρα

ἄρ

Also in lighter (and enclitic) form ῥα.

• • 1

    Expressing consequence or sequence

  • • a

      ἄρα (ἄρ): ἔκλαγξαν δʼ ἄρʼ ὀϊστοί Il. 1.46, διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο Il. 4.135. Cf. Il. 1.68, 148, 292, 308, 465, etc.: οἱ δʼ ἄρα πάντες θαύμαζον Od. 1.381. Cf. Od. 1.106, 319, 335, 428, Od. 2.2, etc.

    • b

      ῥα: καί ῥα καθέζετο Il. 1.360. Cf. Il. 1.569, Il. 2.1, 48, 211, etc.: βῆ ῥʼ ἴμεν Od. 1.441. Cf. Od. 1.127, 333, Od. 2.148, 321, etc.

  • 2

    Expressing explanation, indicating a reason or cause (generally ἄρα, but sometimes ῥα): πάντες ἄρʼ οἵ γʼ ἔθελον πολεμίζειν Il. 7.169, νήπιος, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλε . . . Il. 12.113. Cf. Il. 8.163, 558, Il. 10.46, Il. 13.191, Il. 16.203, Il. 23.670, etc.: φῆ ῥʼ ἀέκητι θεῶν φυγέειν Od. 4.504, ὣς ἄρα πυκνοὶ ἔφυν Od. 5.480. Cf. Od. 7.301, Od. 8.58, Od. 15.468, Od. 19.442, etc.

    So ἐπεὶ ἄρα Il. 5.686, Il. 9.316, etc.: Od. 1.231, Od. 23.258, etc.– ἐπεί ῥα Il. 11.498, Il. 16.206, etc.: Od. 1.263, etc.– οὕνεκʼ ἄρα Il. 7.140, etc.: Od. 8.480, etc.– τοὔνεκʼ ἄρα Il. 1.96: Od. 13.194.– γάρ ῥα Il. 1.113, 236, Il. 11.74, Il. 17.403, etc.: Od. 3.143, Od. 4.366, Od. 5.321, etc.

  • 3

    Amplifying, adding a circumstance.

  • • a

      ἄρα: οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλε . . . Il. 10.336, ὣς ἄρα . . . Il. 12.135. Cf. Il. 2.482, Il. 6.323, Il. 9.666, Il. 11.65, Il. 14.18, Il. 20.269, etc.: πὰρ δʼ ἄρʼ ἔην καὶ ἀοιδὸς ἀνήρ Od. 3.267. Cf. Od. 10.26, Od. 14.421, Od. 15.374, Od. 18.293, Od. 23.29, etc.

    • b

      ῥα: τόν ῥʼ ἔβαλεν Il. 4.459, etc.: καί ῥʼ οὐχ ὑλαοντο Od. 16.162, etc.

  • 4

    Summing up or resuming. ἄρα: οὗτοι ἄρʼ ἡγεμόνες ἦσαν Il. 2.760, τοὺς ἄρʼ ὅ γʼ ἕλεν Il. 11.304, etc.

    Sim. in enumerations Il. 2.546, 584, 615, etc.

  • 5

    Calling attention to something: ἀλλʼ ἄρα καὶ τὸν ἀπάτησεν Il. 19.96, Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἶος Il. 24.456.

  • 6

    In relative sentences, sometimes giving a certain emphasis (mark you! note this ! or the like), sometimes not appreciably affecting the sense.

  • • a

      ἄρα: ἐπεὶ ἄρα . . . Il. 6.426, ἣν ἄρα μοι γέρας ἔξελον Il. 16.56. Cf. Il. 8.177, Il. 12.295, Il. 14.444, Il. 23.125, etc.: οἷσιν ἄρα Ζεὺς . . . Od. 16.422. Cf. Od. 19.55, 62, etc.

    • b

      ῥα: ἅ ῥʼ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον Il. 2.36, ὅτε δή ῥα . . . Il. 16.386. Cf. Il. 1.430, Il. 2.21, Il. 3.61, Il. 5.70, Il. 11.499, etc.: τόν ῥʼ ἔκτανʼ Ὀρέστης Od. 1.30. Cf. Od. 1.126, Od. 2.9, Od. 4.460, Od. 7.71, Od. 16.50, etc.

      Sim. in a clause introduced by ὅ, ὅ τε, ὅττι, οὕνεκα or ὡς.

    • a

      ἄρα: ὡς εἴδονθʼ ὅ τʼ ἄρα . . . Il. 8.251: μυθήσομαι ὡς ἄρα . . . Od. 8.498, ἐκφάσθαι οὕνεκʼ ἄρα . . . Od. 13.309.

    • b

      ῥα: οὐδέ τι ᾔδη ὅττι ῥα . . . Il. 13.675, γνῶ ἔργα θεῶν, ὅ ῥα . . . Il. 16.120, etc.: ὅττι ῥά οἱ τέρας ἧκεν Od. 21.415, γνωτὸν ἦν ὅ ῥα . . . Od. 24.182, etc.

  • 7

    In the first of two related clauses.

  • • a

      ἄρα: εἴτʼ ἄρα . . . εἴτε . . . Il. 1.65, οὔτʼ ἄρα . . . οὔτε . . . 93. Cf. Il. 1.115, Il. 5.333, Il. 12.53, Il. 15.72, Il. 21.62, Il. 23.632, etc.: οἱ μὲν ἄρα . . . οἱ δὲ . . . Od. 1.110. Cf. Od. 4.566, Od. 11.535, Od. 13.207, Od. 14.166, Od. 23.174, etc.

    • b

      ῥα: τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρτεν, ὁ δέ . . . Il. 8.119, εἰ δή ῥʼ ἐθέλεις . . . ἔστι . . . Il. 14.337. Cf. Il. 4.15, Il. 8.487, Il. 11.442, Il. 15.53, etc.: οἱ μέν ῥʼ εὔχοντο . . . ὁ δὲ . . . Od. 13.185. Cf. Od. 4.632, Od. 6.120, Od. 21.398, etc.

      In the second.

    • • α

        ἄρα: ὁ μὲν . . . ὁ δʼ ἄρα . . . Il. 2.621, οὐδὲ . . . ἀλλʼ ἄρα . . . Il. 6.418, οὔτε . . . οὔτʼ ἄρα . . . Il. 20.8, etc.: ἄλλοι μὲν . . . τὸν δʼ ἄρα . . . Od. 5.111, οὔ πω . . . ἀλλʼ ἔτʼ ἄρα . . . Od. 22.237, etc.

      • β

        ῥα Il. 11.419, Il. 18.163: Od. 20.16.

        In both ἄρα: οὔτʼ ἂρ νῦν . . . οὔτʼ ἄρʼ ὀπίσσω Il. 6.352. Cf. Il. 5.89, Il. 20.205, Il. 24.337.

        In the second of three Od. 8.168.

        In the third Od. 11.124.

  • 8

    In questions, direct or indirect.

  • • a

      ἄρα: ἦ ἄρα δή τις . . . ; Il. 18.429. Cf. Il. 19.56, etc.: φράσαι ἤ τις ἄρʼ ἐστὶ . . . ἦ . . . Od. 22.158. Cf. Od. 18.357, etc.

    • b

      ῥα: ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο; Il. 14.190. Cf. Il. 7.446, etc.: ἦ ῥά κʼ ἅμʼ ἡμῖν ἕποιο; Od. 15.431. Cf. Od. 16.462, etc.

      So τʼ ἄρα (τε ἄρα) and τʼ ἄρ (τε ἄρ) (written also ταρ (enclitic)) Il. 1.8, Il. 2.761, Il. 3.226, Il. 11.656, Il. 12.409, Il. 13.307, Il. 18.6, 188, etc.: Od. 1.346, Od. 13.417, Od. 23.264, etc.

ἄ˘ρᾰ

• 1 not joined with other particles.
• • a resumptive, after direct speech, ὣς ἄρα, ταῦτʼ ἄρα. ὣς ἄρα μάνυε O. 6.52 ὣς ἄρʼ ἔειπεν P. 4.156 ὣς ἄρʼ αὐδάσαντος P. 4.232 ὣς ἄρʼ εἰπὼν P. 9.66 ὣς ἄρʼ αὐδάσαντος N. 10.88 ταῦτʼ ἄρα οἱ φαμένῳ I. 6.49
  • b in questions πότερόν νιν ἄρʼ Ἰφιγένειʼ ἐπʼ Εὐρίπῳ σφαχθεῖσα τῆλε πάτρας ἔκνισεν βαρυπάλαμον ὄρσαι χόλον; P. 11.22 τίς ἄρʼ ἐσλὸν Τήλεφον τρῶσεν ἑῷ δορὶ Καίκου πὰρ ὄχθαις; (Er. Schmid: γὰρ codd.) I. 5.41
  • c after conjunction introducing a clause καὶ πενταετηρίδʼ ὅπως ἄρα ἔστασεν ἑορτὰν O. 10.57
• 2 in conjunction with
• • a δέ. ὁ δʼ ἄρʼ ἐν Πίσᾳ ἔλσαις O. 10.43 ἐν Σπάρτᾳ δʼ ἄρα (coni. Wil.: ἐρέω codd.: ἀπὸ Stone) P. 1.77 οὐδʼ ἔλαθε σκοπόν. ἐν δʼ ἄρα μηλοδόκῳ Πυθῶνι P. 3.27 χερσὶ δʼ ἄρα Κρονίων ῥίψαις P. 3.57 ἐκ δʼ ἄρʼ αὐτοῦ πομφόλυξαν δάκρυα P. 4.121 χαμειπετὲς δʼ ἄρʼ ἔπος οὐκ ἀπέριψεν P. 6.37 ὁ δʼ ἄρα γέροντα ξένον Στροφίον ἐξίκετο P. 11.34 ἐκ δʼ ἄρʼ ἄτλατον δέος πλᾶξε γυναῖκας N. 1.48 ἐχθρὰ δʼ ἄρα πάρφασις ἦν καὶ πάλαι N. 8.32 φαινομέναν δʼ ἄρʼ ἐς ἄταν N. 9.21 οὐδʼ ἀνέχασσαν. ἐφορμαθεὶς δʼ ἄρʼ ἄκοντι θοῷ N. 10.69 ἐν δʼ ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ τʼ ἔναιεν fr. 123. 13. separatim: περὶ δʼ ὑψικόμῳ Ἑλένᾳ χρῆν ἄρα Πέργαμον εὐρὺν ἀιστῶσαι σέλας αἰθομένου πυρός Pae. 6.96
  • b μέν. παρέσταν μὲν ἄρα Μοῖραι σχεδὸν O. 10.52

ἄρα , ἄρ (before consonants), ῥα, ῤ (enclitic), always post-positive: particle denoting inference or a natural sequence of ideas, then, so then, so, naturally, as it appears, but for the most part untranslatable by word or phrase; freq. in neg. sentences, οὐδʼ ἄρα, οὔτʼ ἄρα, and joined to rel. and causal words, ὅς τʼ ἄρα, ὅς ῥά τε, οὕνεκ ἄρα, ὅτι ῥα, also following εἶτα, γάρ, ἀλλά, αὐτάρ, etc.; further, in questions, and in the apodosis of sentences after μέν and other particles. The following examples will illustrate some of the chief usages: οὐδʼ ἄρα πως ἦν| ἐν πάντεσσʼ ἔργοισι δαήμονα φῶτα γενέσθαι, ‘as it seems,’ Il. 23.670; ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης, ὅν ἀρʼ ἤθελον αὐτοί, ‘just the one’ they wished, Il. 7.182; κήδετο γὰρ Δαναῶν, ὅτι ῥα θνήσκοντας ὁρᾶτο, ‘even because’ she saw, Il. 1.56; τίς τʼ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι, ‘who then’? Il. 1.8; αὐτὰρ ἄρα Ζεὺς δῶκε διακτόρῳ Ἀργεϊφόντῃ, ‘and then next,’ Il. 2.103; αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, | τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, ‘then,’ not temporal, Il. 2.433; ὢς ἄρα φωνήσᾱς κατʼ ἄρʼ ἕζετο (twice in one sentence, ἄρα in the phrase κατʼ ἄρʼ ἕζετο marks the sitting down as the regular sequel of making a speech), Od. 16.213.

ἄρα

• AEPIC USAGE:
• • • 1then, straightway, at once, ὣς φάτο, βῆ δʼ ἄρʼ ὄνειρος Il.: next in order, οἱ δʼ ἄρʼ Ἀθήνας εἶχον Il.
    • 2where attention is called to something startling, τὸν τρεῖς μὲν ἐπιρρήσσεσκον τῶν ἄλλων, Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐπιρρήσεσκε καὶ οἶος three men of the common sort were required to do it, but Achilles, mark ye did it single-handed, Il.
    • 3in explanation of a thing going before, εἰ μὴ ὑπερφίαλον ἔπος ἔκβαλε, φῆ ῥʼ ἀέκητι θεῶν φυγέειν had he not let fall an impious word, — for he said . ., Il.:—so, ἄρα makes relat. Pron. more precise, ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος, ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοί just the one, the very one which . ., Il.
• BAttic USAGE, much like οὖν, then, therefore:— less strongly, μάτην ἄρʼ ἥκομεν so then we have come in vain, Soph.; εἰκότως ἄρα οὐκ ἐγίγνετο Xen.:— in questions, to express the anxiety of the questioner, as τίς ἄρα ῥύσεται; oh! who is there to save? Aesch.
• CPOSITION: ἄρα never begins a sentence, cf. οὖν, Lat. igitur.