βεβαιωτικός
βεβαιωτικός, confirmatory
βεβαι-ωτικός, ή, όν,
- confirmatory, Epict. Ench. 52, S.E. P. 1.169, etc.
- II -κόν, τό, tax paid to the Government as warrantor of sales, BGU 156.9 (iii A. D.).
I
1 que confirma
τόπος
τὸ ὀφεῖλον
2 gram. que da un sentido afirmativo
ἐπίρρημα
II subst. τό β. jur. tasa de caución o garantía que pagaba al Estado el comprador de tierra estatal BGU 156.9 (III d.C.).
III adv. -ῶς de forma aseverativa
ἀποφαινόμενοι
βεβαιωτικός, ή, όν, propre à consolider, à garantir, Epict. Ench. 52.
Étym. βεβαιόω.
βεβαιωτικός, bestätigend, bekräftigend, Epict. ench. 52 ; ἐπιρρήματα, Gramm., z.B. δήπου.