βεβιασμένως
βεβιασμένως, of necessity
βεβῐασμένως, Adv.
- of necessity, D.S. 3.25; with effort, Marcellin. Puls. 311.
1 por necesidad
κατεσθίειν
2 con esfuerzo
τοῦ πνεύματος β. διοδεύοντος
• de manera forzada
διασύροντες
• por coacción
ὅτι μὴ β., γνώμῃ δὲ αὐτεξουσίῳ κατώρθου
βεβιασμένως, adv. de force, par nécessité, DS. 3, 25.
Étym. part. pf. de βιάζομαι.
βεβιασμένως, gezwungen, DS. 3.25.