βιόδωρος
βιόδωρος, life-giving
βῐό-δωρος, ον,
- life-giving, ἀμαχανίας ἄκος Pi. Pae. 3.26; νύμφαις . . ποταμοῦ παισίν β. A. Fr. 168 (hex.); αἶα S. Ph. 1162 (lyr.): in late Prose, γῆ Artem. 2.39.
que da vida poét.
βιόδωρον ἀμαχανίας ἄκος
Ἰνάχου Ἀργείου ποταμοῦ παισὶν βιοδώροις
αἶα
γῆ
βιό·δωρος, ος, ον, qui donne la vie, Eschl. fr. 170 ; Poèt. (Plat. Rsp. 381d) ; en parl. de la terre, nourricière, féconde, Soph. Ph. 1162.
Étym. βίος, δῶρον.
βιόδωρος, (Suid. βιοδώρα γῆ), Leben, Lebensunterhalt schenkend, αἶα Soph. Phil. 1147 ; Eur. Hipp. 750 ; vgl. Artemid. 2.39 ; Ἰνάχου παῖδες βιόδωροι poet. bei Plat. Rep. II.381d.
βῐόδωρος
- 1life giving εἰ καί τι Διωνύσου ἄρουρα φέρει βιόδωρον ἀμαχανίας ἄκος Pae. 4.26
βιόδωρος
- life-giving, Poeta ap. Plat., Soph.