βιοπλανής
βιοπλανής, wandering to get one’s living, a beggar
βῐο-πλᾰνής, ές,
- wandering to get oneʼs living, a beggar, βιοπλανές (poet. nom. pl. for -πλανέες) Call. Fr. 497: neut. sg. βιοπλανες Hdn. Gr. ap. Et.Gen., A.D. Pron. 93.8.
de vida vagabunda de pers., Call.l.c.,
πτωχοῖσι βιοπλανέεσσιν
• de abstr. propio de una vida descarriada
ἦθος
ἄχθος ἀνάγκης
βιο·πλανής, ής, ές [ᾰ]
1 qui cherche sa vie en errant, vagabond, mendiant, Call. (Bkk. 1253, au plur. nomin. βιοπλανές poét. p. -πλανέες) ||
2 dont la vie est agitée, inconstant, Nonn. Jo. 195, 7.
Étym. β. πλανάομαι.
βιοπλανής, ές, umherirrend seinen Lebensunterhalt suchend, Callim. frg. in B.A. 1253 ; Nonn.