γελαστής
γελαστής, a laugher, sneerer
γελᾰσ-τής, οῦ, ὁ,
- laugher, sneerer, S. OT 1422:—fem. γελάστρια, Sch. Ar. Th. 1068.
burlón, el que se mofa
οὔθ' ὡς γ. ... ἐλήλυθα
γελαστής, οῦ (ὁ) rieur, Soph. O.R. 1422.
Étym. γελάω.
γελαστής, ὁ, Lacher, Verlacher, Soph. O.R. 1422 ; Ath. VI.246c.
γελαστής
from γελάω
- a laugher, sneerer, Soph.