γελαστικός
γελαστικός, inclined to laugh
γελᾰσ-τικός, ή, όν,
- able to laugh, S.E. P. 2.211, Simp. in Ph. 104.27; τό γ. Antig. Mir. 175, Iamb. Protr. 21.κϛ; ἄνθρωπος γελαστικόν Luc. Vit.Auct. 26. Adv. -κῶς Suid.
1 capaz de reírse
ἀπήντητό σοι ζῷον γελαστικόν;
ὁ ἄνθρωπος γ.
• subst. τὸ γελαστικόν capacidad de risa
τὸ λογικὸν τοῦ γελαστικοῦ εἰς διάκρισιν καὶ διαφορὰν πρὸς τὰ λοιπὰ ζῷα
2 adv. -ῶς con ganas de reir Sud.s.u.
γελαστικός, ή, όν, porté à rire, rieur, Luc. V. auct. 26 ; Sext. P. 2, 211 ; Clém. Str. 8, p. 926, 927.
Étym. γελάω.
γελαστικός, wer lachen kann, zum Lachen geneigt, Sext.Emp.; Luc. vit.auct. 26.
γελαστικός
from γελάω
- inclined to laugh, Luc.